conflatilis
conflātĭlis, e, adj. [conflo, II.],
- cast, molten (late Lat.): Juppiter, Prud. στεφ. 10, 295; cf. Hier. Ep. 130.—Hence, subst.: con-flātĭle, is, n., a molten image, Vulg. Deut. 27, 15.
cōnflātilis, e (conflo), aus Gußarbeit, aus Erz gegossen, Iuppiter, Prud. perist. 10, 295: vitulus, Vulg. exod. 32, 4: di, ibid. 34, 17: statuae, Cassian. de inc. Chr. 2, 3. – subst., cōnflātile, is, n., das aus Erz gegossene Bild, Vulg. deut. 27, 15 u.a.: sculptile aut conflatile, Hier. ep. 29, 3: sculptile atque conflatile, Vulg. iudic. 18, 4: sculptilia et conflatilia, Augustin. de civ. dei 18, 31, 2.
~is,gegoten
peccatum vituli ~is
vitulum ~em adorarunt(
quod in re sculptili vel ~i non est confidendum
ex ca [terra Anglie ] omne genus metallonem studio ~i eliquatur
cōnflātĭlis, e (conflo), fait par fusion = en métal fondu : Prud. Perist. 10, 295 || -tĭle, is, n. , ouvrage en métal fondu : Vulg. Deut. 27, 15.