conflagratio
conflā̆grātĭo, ōnis, f. [conflagro],
- a burning, conflagration (post-Aug. and rare), Sen. Q. N. 3, praef. 5; 3, 28, 7; 3, 29, 1 sq.; Suet. Tit. 8; Lact. 2, 9, 16.
cōnflagrātio, ōnis, f. (conflagro), das Auflodern, Aufgehen in Flammen, die Verbrennung, absol., Sen. nat. qu. 3. pr. § 5 u. 3, 29, 1: conflagratione interire, Lact. 2, 9, 16. – m. subj. Genet., c. Vesuvii montis, Suet. Tit. 8, 3: Plur., conflagrationes mundi, Arnob. 1, 8.
circa alia ‥ comitis castella victoriose rex egit, ‥ mira depopulatione vel ignis ~one que circa erant destruens et depascens
quasi jam vicina sit mundi ~o
flammarum globi ‥ moles saxeas ‥ irrepressibili ~one devorantes
cōnflăgrātĭō, (16) ōnis, f. (conflagro), conflagration : Sen. Nat. 3, 29, 1 ; conflagratio Vesuvii Suet. Tib. 8, 3, lʼéruption du Vésuve.
conflagratio , onis. f. et, v. conflagro
See an image
See an image