congruo
congruo, to coincide, agree
Could not find congruissent in Logeion dictionaries.
congruissent Verb: pluperfect active subjunctive 3rd plural of congruo
- I Prop. (rare; mostly post-Aug.): guttae inter se congruunt et confunduntur, Vitr. 7, 8, 2: arcem nata petit, quo jam manus horrida matrum Congruerat, Val. Fl. 2, 307; 6, 58; of the stars: sidera meantia cum sole aut congruentia, Plin. 2, 79, 81 § 191; cf. Sen. Q. N. 7, 19, 1 (cf. Cic. Tusc. 5, 24, 69, II. B. infra).— Hence also of the calendar dates, fixed in accordance with the stars: ut vicesimo anno ad metam eandem solis, unde orsi essent, dies congruerent, Liv. 1, 19, 6.—Far more freq. and class. in prose and poetry,
- II Trop., to coincide or correspond with a person or thing, in substance, in feeling, or in time, to be suited or adapted to, to agree with, accord, suit, fit.
- A To be suited or fitted to, to agree with (in substance), to correspond; constr. with cum, inter se, the dat., or absol.
- α With cum: illa congruere et cohaerere cum causā, Cic. Inv. 1, 14, 19; so id. Lael. 8, 27; id. Att. 2, 8, 1; Liv. 23, 38, 5; Quint. 11, 3, 74: cum virtute congruere semper, Cic. Off. 3, 3, 13.—
- β With inter se: ut corporis temperatio, cum ea congruunt inter se, e quibus constamus, sanitas: sic animi dicitur, cum ejus judicia opinionesque concordant, Cic. Tusc. 4, 13, 30: cum multae causae ... inter se congruere videntur, id. Rosc. Am. 22, 62; id. Fin. 3, 19, 62; Quint. 12, 6, 7 fin.; Sen. Ep. 9, 8.—Somewhat diff.: fidem auxere captivi eo maxime, quod sermo inter omnes congruebat (for sermones omnium inter se congruebant), agreed, was congruous, Liv. 9, 2, 4.—
- γ With dat.: quibus (principiis) congruere debent quae sequuntur, Cic. Fin. 3, 6, 20; 2, 31, 99; Liv. 8, 6, 12; 42, 17, 1; Quint. 9, 3, 40; Plin. 21, 6, 17, § 33; Tac. A. 6, 22; 13, 1; Suet. Calig. 3: non omni causae nec auditori neque personae neque tempori congruere orationis unum genus, is suitable, fit, = convenire, Cic. de Or. 3, 55, 210; Quint. 4, 2, 89; Dig. 1, 16, 13.—Impers.: Canidius timidius decessit quam professioni ejus congruebat, Vell. 2, 87, 3; Dig. 1, 18, 13.—
- δ Absol.: quemadmodum congruit, ut simul et affirmes, te assiduis occupationibus impediri, et scripta nostra desideres? is it consistent? Plin. Ep. 7, 2, 1; cf. Plin. 17, 22, 35, § 171: res prout congruunt aut repugnant, Quint. 7, 2, 57; so id. 5, 10, 74; 5, 10, 107; Tac. A. 12, 6; id. H. 2, 4: adversus Latinos bellandum erat, lingua, moribus, etc., congruentes, Liv. 8, 6, 15.—
- B To agree (in feeling, opinion, etc.): illi inter se congruunt concorditer, Plaut. Curc. 2, 2, 14 (264); Ter. Heaut. 511: mulier mulieri magis congruit, id. Phorm. 726; Nep. Lys. 3 fin.: linguā, moribus, armorum genere institutis ante omnia militaribus congruentes, Liv. 8, 6, 15: ecce autem similia omnia: omnes congruunt: unum cognoris, omnes noris, Ter. Phorm. 264: de re unā solum dissident de ceteris mirifice congruunt, Cic. Leg. 1, 20, 53: vereor ne natura ... animos quoque dederit corporum doloribus congruentis, sympathizing with, sharing in, affected by, id. Tusc. 5, 1, 3; cf.: sidera innumerabilia caelo inhaerentia cum ejus ipsius motu congruere, id. ib. 5, 24, 69 Tischer ad loc.—Rarely with in and acc.: Bruttiis non societate magis Punicā quam suopte ingenio congruentibus in eum morem, Liv. 29, 6, 2 Weissenb. ad loc.; cf.: omniumque in unum sententiae congruebant, id. 26, 2, 5; 25, 32, 2: omnes eae res in unum congruentes ... damnationem faciebant, id. 3, 24, 6.—
- C To come together, agree, meet, coincide (in time): suos dies mensisque congruere volunt cum solis lunaeque ratione, Cic. Verr. 2, 2, 52, § 129: tempus ad id ipsum congruere, Liv. 1, 5, 5; so with ad, id. 1, 19, 6: cum temporum ratio vix congruat, Suet. Gram. 7: forte congruerat, ut Clodii Macri et Fonteii Capitonis caedes nuntiarentur, it happened at the same time, Tac. H. 1, 7: in idem artati temporis, Vell. 1, 16, 2; Suet. Caes. 40; Quint. 5, 5, 2.
- —Hence, congrŭens, entis, P. a. (acc. to II.).
- A Agreeing, fit, appropriate, suitable, consistent, congruous.
- α With cum: vita cum disciplinā, Cic. Brut. 31, 117; 38, 141; id. Fin. 2, 14, 45: Aristoteles et Theophrastus, cum illis re congruentes, genere docendi paulum differentes, id. Leg. 1, 13, 38.—
- β With dat.: congruens actio menti, Cic. de Or. 3, 59, 222; id. Fin. 5, 21, 58; 2, 31, 99; id. Fam. 9, 24, 1; Suet. Oth. 12.—Comp.: quid congruentius Deo? Lact. 4, 26, 13.—
- γ Absol.: genus dicendi aptum et congruens, Cic. de Or. 3, 14, 53; Liv. 7, 2, 7: actio vocis, vultūs et gestūs, Cic. Part. Or. 15, 54: oratio verbis discrepans, sententiis congruens, id. Leg. 1, 10, 30: cum haec duo pro congruentibus sumunt, tam vehementer repugnantia, id. Ac. 2 (Luc.), 14, 44.—Hence,
- 2 Congruens est or videtur, = convenit, it is (seems) fit, proper, meet (post-Aug. and rare); with acc. and inf.: congruens erat, eandem immunitatem parentes obtinere, Plin. Pan. 38, 6: congruentius est, Cod. 8, 47, 4.—In sup.: congruentissimum est, animam puniri, Tert. Anim. 58.—With inf.: congruens videtur primordia ejus aperire, Tac. H. 5, 2; cf.: congruens crediderim recensere, id. A. 4, 6. —With ut: congruens est, ut, etc., Gell. 17, 8, 13; Dig. 1, 16, 4, § 3.—
- B Agreeing in all its parts; symmetrical, proportioned; accordant, consistent, harmonious: is concentus ex dissimillumarum vocum moderatione concors tamen efficitur et congruens, Cic. Rep. 2, 42, 69: Tiberius corpore fuit amplo et robusto ... ceteris quoque membris usque ad imos pedes aequalis et congruens, Suet. Tib. 68: congruens clamor (opp. dissonus), Liv. 30, 34, 1; cf.: congruentissimā voce acclamare, Ap. Apol. p. 320, 31.
- —Hence, congrŭenter, adv., agreeably, fitly, suitably (twice in Cic., but very rare in the class. per.): congruenter naturae convenienterque vivere, Cic. Fin. 3, 7, 26: ut ad id quodcumque agetur apte congruenterque dicamus, id. de Or. 3, 10, 37: respondere, Dig. 45, 1, 1 fin.—Comp., Fronto Orat. 3 fin.; Min. Fel. Oct. 40 fin.—Sup., Tert. Pudic. 8 fin.; Aug. Doctr. Christ. 1, 12 al.
- 1. samen-, bijeenkomen;
- 2. op hetzelfde moment gebeuren, samenvallen;
- 3. overeenstemmen, beantwoorden, passen (met, aan, bij: cum; dat.; inter se; in: in m. abl.; abl.); ➤ eius sermo cum tuis litteris valde congruit (Cic.); dicta cum factis congruunt.
相宜。同來。— inter se 相對。— cum natura ejus 合其品性。Congruit sermo tibi cum illa 爾言與彼亦然。Cui tam subito congruerint commoda 其人輒得許多便益。
Suggest a Translation
See an image
- to coincide, agree: dies cum solis ratione: ut ad metam eandem solis dies congruerent, L.—Fig., to coincide, correspond, be suited, be adapted, agree, accord, suit, fit: alcuius cum moribus, to be congenial: dicta cum scriptis, L.: inter se: sermo inter omnes congruebat, L.: omni causae orationis genus: ad equestrem pugnam, Ta.—To agree, harmonize, accord, be in harmony, be like: inter nos, to be in communication, T.: deūm sententiae, N.: linguā, moribus, L.: animi corporum doloribus congruentes, affected by: in eum morem, following, L.: eae res in unum congruentes, pointing to one conclusion, L.
-
…debet figura membrisque corporum, quae ipsa declarant procreandi a natura habitam esse rationem. neque vero haec inter se congruere possent, ut natura et procreari vellet et diligi procreatos non curaret. atque etiam in bestiis vis naturae perspici…
M. Tullius Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum
-
…, quo primum natura moveatur, existet recti etiam ratio atque honesti, quae cum uno aliquo ex tribus illis congruere possit, ut aut id honestum sit, facere omnia aut voluptatis causa, etiam si eam non consequare ,…
M. Tullius Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum
-
…corpus refers Huc et illuc, Torquate, vos versetis licet, nihil in hac praeclara epistula scriptum ab Epicuro congruens et conveniens decretis eius reperietis. ita redarguitur ipse a sese, convincunturque scripta eius probitate ipsius ac moribus .…
M. Tullius Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum
-
…posse docti et intellegentis viri. Progrediamur igitur, quoniam, inquit, ab his principiis naturae discessimus, quibus congruere debent quae sequuntur. sequitur autem haec prima divisio Aestimabile esse dicunt sic enim, ut opinor, appellemus id…
M. Tullius Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum
-
…ut rerum, ut personarum dignitates ferunt, ei sunt in eo genere laudandi laudis, quod ego aptum et congruens nomino. Qui ita dicerent, eos negavit adhuc se vidisse Antonius et eis hoc nomen dixit eloquentiae solis esse…
Cicero, de Oratore
-
…laudandam arbitror eam, quam modo totidem fere verbis interpretatus sum, quamquam ea cum summa eius philosophia nullo modo congruebat, sic eiusdem testamentum non solum a philosophi gravitate, sed etiam ab ipsius sententia iudico discrepare. scripsit enim…
M. Tullius Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum
-
…virtus est aut res gesta virtute ; quibus rebus vita consentiens virtutibusque respondens recta et honesta et constans et naturae congruens existimari potest. atque haec coniunctio confusioque virtutum tamen a philosophis ratione quadam distinguitur. nam cum ita copulatae conexaeque…
M. Tullius Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum
-
…Oppios enim de Velia saccones dicis. in eo aestuavi diu. quo aperto reliqua patebant et cum Terentiae summa congruebant. L. Caesarem vidi Menturnis a. d. viii Kal. Febr. mane cum absurdissimis mandatis ,…
Cicero, Epistulae ad Atticum
-
…habitantem pernoctantemque curis ut, cum totius mundi motus conversionesque perspexerit sideraque viderit innumerabilia caelo inhaerentia cum eius ipsius motu congruere certis infixa sedibus, septem alia suos quaeque tenere cursus multum inter se aut altitudine aut humilitate distantia, quorum…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes