coniugo
coniugo, to form
con-jŭgo, āvi, ātum, 1, v. a., to join together, unite (rare).
- I In gen.: amicitiam, to form, unite in, Cic. Off. 1, 17, 58: aliquam sibi nuptiis, Ap. Met. 5, 26, 26; and without a dat., Treb. Gall. 11; Aug. Conf. 6, 13.—
- II Esp., t. t.: conjugata verba, etymologically related, Cic. Top. 3, 12, and 9, 38.—Hence, subst.: conjŭgātum, i, n., = conjugatio, II. A., q. v.; Quint. 5, 10, 85.
con-iugo, āvī, ātum, āre (con u. iugum), zusammenjochen, zusammenpaaren, gleichs. zu einem Paar verbinden, est ea iucundissima amicitia, quam similitudo morum coniugavit (geknüpft hat), Cic. de off. 1, 58. – Insbes.: a) ehelich verbinden, verheiraten, alqam sibi nuptiis, Apul. met. 5, 26: iam coniugatus, Augustin. conf. 6, 13. – b) als rhet. t. t., argumenta coniugata, verknüpfte Begründungen, d.i. aus einer Verknüpfung stammverwandter Ausdrücke bestehende, Cic. top. 11 sq.: dah. coniugatum = coniugatio no. II, a (w. s.), Quint. 5, 10, 85.
- 1. verbinden [amicitiam aanknopen];
- 2. in de echt verbinden.
con-iugō āvī, ātus, āre,
- to join, unite: amicitiam, to form: coniugata verba, etymologically related.