coniunctim
coniunctim, unitedly, in common, jointly, together
conjunctim, adv. [coniungo],
- unitedly, in common, jointly, together (rare): ratio habetur hujus omnis pecuniae, Caes. B. G. 6, 19: referri de eā re, S. C. ap. Cic. Fam. 8, 8, 5: petere auxilium, Nep. Att. 10, 5: legare, Dig. 30, 16; Liv. 6, 40, 9 al. (but in Cic. Inv. 1, 7, 9, the right read. is conjuncte).
coniūnctim, Adv. (coniunctus), in Gemeinschaft, gemeinschaftlich (Ggstz. separatim), huius omnis pecuniae c. ratio habetur, Caes. b. G. 6, 19, 2: c. de ea re refertur a consulibus, SC. vet. in Cic. ep. 8, 8, 5: rogationes omnes c. accipere, Liv. 6, 40, 9.
coniūnctim
adv.
- coniungo, unitedly, in common, jointly, together: pecuniae coniunctim ratio habetur, Cs.: petere auxilium, N.: rogationes accipere, L.