consolamen
consōlāmen, ĭnis, n. [consolor],
- consolation (eccl. Lat.), Hier. Ep. 62.
cōnsōlāmen, minis, n. (consolor), der Trost, Ps. Hieron. epist. 5, 1.
amissumque dolet sine consolamine fratrem
talibus verborum alloquiis sermonum ~ina edidit et dulci consolationis modulamine dixit
reconciliacionis sue ~en
ut in ‥ tuorum ‥ amicorum ~en valeat redundare
peciit ab ipsa [scriptura ] consilium in materia sibi dari et ~en
cōnsōlāmĕn, ĭnis, n. (consolor), ce qui console, consolation : Ps. Hier. Ep. 5, 1.