consociatio
consociatio, a union, association
consŏcĭātĭo, ōnis, f. [consocio],
- a union, association (several times in Cic.; elsewhere rare): consociatio hominum atque communitas, Cic. Off. 1, 44, 157; cf. id. ib. 1, 28, 100; 1, 41, 149: gentis, Liv. 40, 5, 10: sinistra siderum, Firm. 6, 12 fin.
cōnsociātio, ōnis, f. (consocio), die soziale Vereinigung, die soziale od. politische enge Verbindung, a) übh., c. hominum, Cic. de off. 1, 100: communis totius generis hominum conciliatio et consociatio, ibid. 1, 149: communitas consociatioque humana, ibid. 1, 157: c. gentis eius, Liv. 40, 5, 10. – übtr., v. Lebl., c. sinistra siderum, Firm. math. 6, 12. – b) verbotene akademische Verbindung, Verbrüderung, Cod. Theod. 14, 9, 1 (Plur.).
cōnsŏcĭātĭō, (14) ōnis, f. (consocio), action de sʼassocier : hominum Cic. Off. 1, 100, la société ; consociatio gentis ejus Liv. 40, 5, 10, lʼalliance de cette nation.
consociatio , onis. f. et, v. consocio
See an image
See an image
cōnsociātiō ōnis, f
- consocio, a union, association: hominum: gentis, L.