constrepo
con-strĕpo, ĕre, v. n., to resound, sound loudly or boisterously, to make a noise (post-class.).
- I Lit.: domus tota constrepebat hymenaeum, Ap. Met. 4, 26, 18; cf. id. ib. 11, 10, 7.—
- II Trop., of a vivid speech: horum omnium et testimoniis et exemplis constrepebat, Gell. 4, 1, 4.
cōn-strepo, puī, pitum, ere, I) intr. laut rauschen, laut tönen, a) v. leb. Wesen: absonis ululatibus constrepentes, Apul. met. 8, 27: v. Redner, horum omnium et testimoniis et exemplis constrepebat, machte einen Heidenlärm, Gell. 4, 1, 4. – b) v. Tönen, gannitu constrepente lasciviunt passeres, Apul. met. 6, 6. – II) tr. laut ertönen lassen, hymenaeum, Apul. met. 4, 26: aureis sistris tinnitum, ibid. 11, 10.
cōnstrĕpō, ŭī, ĭtum, ĕre, ¶ 1 intr., faire du vacarme : [en parl. dʼun orateur] Gell. 4, 1, 4 ; ululatibus Apul. M. 8, 27, faire entendre de bruyants gémissements ¶ 2 tr., faire retentir : Apul. M. 4, 26.