consuefacio
consuefacio, to accustom, inure, habituate
Could not find consuefeci in Logeion dictionaries.
consuefeci Verb: perfect active indicative 1st singular of consuefacio
consŭē-făcĭo, fēci, factum, 3 (in Ter. Ad. 54; 74, and 414, consue feci, consue facere, consue facio, acc. to Lachm. ad Lucr. p. 409), v. a. [consueo],
- to accustom one to a thing, to inure, habituale (rare, and mostly ante-class. for the class. assuefacio).
- α With ut or ne, Varr. R. R. 3, 9, 15; in tmesis: consue quoque faciunt, ut, etc., id. ib. 2, 9, 13: ea ne me celet, consuefeci filium, Ter. Ad. 54.—
- β With inf.: consuefacere filium, Suā sponte recte facere, Ter. Ad. 74; so, Gaetulos, ordines habere, signa sequi, etc., * Sall. J. 80, 2.—*
- γ Absol.: nil praetermitto, consuefacio, Ter. Ad. 414.—*
- δ Pass. with dat.: consuefieri alicui rei, Jul. Val. Rer. Gest. Alex. M. 3, 18.
cōnsuēfacio, fēcī, facere (*consueo u. facio), Passiv cōnsuēfīo, fierī, jmd. an etw. gewöhnen, a) Aktiv: α) absol.: nil praetermitto: consuefacio, Ter. adelph. 414. – β) alqm m. folg. Infin., Ter. adelph. 74. Sall. Iug. 80, 2. – γ) alqm m. folg. ut u. Konj., Varr. r. r. 2, 9, 13 (wo Tmesis consue quoque faciunt); 3, 9, 15: u. m. folg. ne u. Konj., Ter. adelph. 44. – b) Passiv, m. Dat., his diversoriis, Iul. Val. 3, 11 (3, 6).
cōnsuēfăcĭō, (15) fēcī, factum, facĕre, tr., accoutumer : consuefacit eos ordines habere Sall. J. 80, 2, il les habitue à garder les rangs ; consuefaciunt ut... Varro R. 2, 9, 13, ils habituent à... ; [avec ne ] Ter. Ad. 54, habituer à ne pas...
cōnsuēfaciō fēcī, factus, ere
- consuetus + facio, to accustom, inure, habituate: Ea ne me celet, filium, T.: filium recte facere, T.: Gaetulos ordines habere, S.: nil praetermitto, consuefacio, I keep(him) at it, T.