consuete
consŭētē, adv., v. consuesco fin.
cōnsuētē, Adv. (consuetus), wie gewöhnlich, Amm. 23, 2, 8. Cass. Fel. 1 u. 36.
pr aesens ecclesia ~e in scripturis et domus Christi appellatur et civitas
sicut ~e faciunt
locum ‥ qui lingua Anglorum antiquitus Medethamstede, modo ~e Burh nominatur
procurator ‥, qui celerarius ~ius vocatur
ad ausilium ‥ episcopo A. †consute concessum
~e †coligant [l. colligunt ] ova botorum
libertas ~e loquendo accepta excludit necessitudinem
cōnsuētē (consuetus), suivant lʼhabitude, comme de coutume : Amm. 23, 2, 8.