copulatus

cōpŭlātus, a, um, Part. and P. a., from copulo.

cōpŭlātus, ūs, m. [copulo] (only in abl. sing.),

• a connecting or joining together: rationum consequentium, Arn. 1, p. 2.

1. cōpulātus, a, um, PAdi. m. Compar. u. Superl. (v. copulo), verknüpft, verkettet, eng verbunden, a) übh.: quaedam sunt in rebus simplicia, quaedam copulata, Cic.: haec, quae dico, cogitatione (in der Theorie) inter se differunt, re (in der Praxis) quidem copulata sunt, Cic. – als rhet. t. t., verba copulata (Ggstz. simplicia), Cic. – subst., cōpulātum, ī, n. = συμπεπλεγμένον, ein verbundener Ausspruch, Gell. 16, 8, 10. – b) moralisch, nihil est amabilius nec copulatius, quam morum similitudo, nichts ist geeigneter, Liebe zu erwecken u. eine innigere Verbindung hervorzurufen, Cic. de off. 1, 56: ab ineunte aetate condiscipulatu et omnibus artibus copulatissimus amicus, Corp. inscr. Lat. 13, 2027.

2. cōpulātus, Abl. ū, m. (copulo), die Verknüpfung, Arnob. adv. nat. 1, 2.

cōpŭlātus, (16) a, um, part. de copulo || pris adj^t  : nihil copulatius quam... Cic. Off. 1, 56, il nʼy a pas de lien plus fort que..., v. copulo.

copulatus , a, um. part. p. et, v. copulo
See an image

cōpulātus adj.with comp.

• P. of copulo, joined, united, connected: quaedam (opp. simplicia): verba: nihil copulatius quam, etc.