About
Menu

damnosus

damnosus, injurious, destructive, pernicious

damnōsus, a, um, adj. [damnum], full of injury; and hence,
  • I Act., that causes injury, injurious, hurtful, destructive, pernicious (very freq. since the Aug. period, not in Cicero or Caesar): quid tibi commerci est cum dis damnosissimis? Plaut. Bac. 1, 2, 9 (117); cf. Venus, Hor. Ep. 1, 18, 21: libido, id. ib. 2, 1, 107: canes, the worst cast of the tali (v. canis), Prop. 4, 8, 46; cf. Isid. Orig. 18, 65 al.: et reipublicae et societatibus infidus damnosusque, Liv. 25, 1: bellum sumptuosum et damnosum ipsis Romanis, id. 45, 3; Ov. M. 10, 707 et saep.— *
  • II Pass., that suffers injury, injured, unfortunate: senex, Plaut. Epid. 2, 3, 14 (319).—
  • III Mid., that injures himself, wasteful, prodigal; a spendthrift: dites mariti, Plaut. Curc. 4, 1, 24 (485): id. Ps. 1, 5, 1 (415); Ter. Heaut. 1034: non in alia re damnosior quam in aedificando, Suet. Ner. 31.—* Adv.: damnōse (acc. to no. I.), in conversational language = immodice: nos nisi damnose bibimus, moriemur inulti, to the injury of the host, i. e. deep, hard, Hor. S. 2, 8, 34.

Saved

Recent