debellatrix
dēbellātrix, īcis, f. [debellator], a conqueress, she that conquers (late Lat.).—
- I Prop.: Phrygiac Graecia, Tert. Apol. 25. —
- II Trop.: pudoris et famae libido, Lact. 1, 9.
dēbellātrīx, trīcis, f. (Femin. zu debellator), die Besiegerin, eig. u. übtr., Eccl.
carnis munditiam ‥, quam ‥ omnium vitiorum potentem quandam ~icem agnoscit
dēbellātrīx, īcis, f. (debellator), celle qui dompte, qui soumet : Tert. Apol. 25 ; Lact. Inst. 1, 9.