debellator
debellator, a conqueror, subduer
dēbellātor, ōris, m.: a conqueror, 7.651. (dēbellō)
dēbellātor, ōris, m. [debello],
- a conqueror, subduer (rare; mostly poet.): ferarum, * Verg. A. 7, 651; * Stat. Th. 9, 545: Vespasianus Judaeorum debellator, Tert. Apol. 5: durus, Vulg. Sap. 18, 15.
dēbellātor, ōris, m. (debello), der Besieger, Überwinder, eig. u. übtr., Verg. Aen. 7, 651. Stat. Theb. 9, 545. Claud. IV. cons. Hon. 28. Tert. apol. 5. Vulg. sap. 18, 15: deb. erroris, Cassiod. in psalm. 1. p. 11, b (ed. Garet).
Hilarius ‥ Arianae perfidiae fortissimus ~or(
imbellium ~or, rebellium blanditor
membra ejus [David, fratris Leulini ] in quatuor partes desecta in penam depellatoris
dēbellātŏr, (16) ōris, m. (debello), vainqueur : Virg. En. 7, 651 ; Stat. Th. 9, 545.
debellator , oris. m. et, v. debellatus
See an image
See an image
dēbellātor ōris, m
- debello, a conqueror, subduer: ferarum, V.