deliquium
dēlĭquĭum, ii, n. [delinquo, no. I.],
- a want, defect (rare): solis, i. e. an eclipse (for which freq. defectus), Plin. 2, 12, 9, § 54; cf. Serv. Verg. A. 4, 390; Lact. Epit. 45, 10: solis lunaeque deliquia, Mart. Cap. 6, § 594.
dēlĭquĭum, ii, n. [deliquo],
- a flowing down, dropping down, Prud. Hamart. 753.
1. dēliquium, iī, n. (delinquo), das Ausgehen, Mangeln, die Verfinsterung, solis = ἔκλειψις ἡλίου (Gloss.), Plin. 2, 54. Gell. ann. bei Serv. Verg. Aen. 4, 390. Lact. epit. 45, 10: solis lunaeque deliquia, Mart. Cap. 6. § 594: deliquia luminum, Augustin. conf. 5, 5.
2. dēliquium, iī, n. (deliquo), das Herabfließen, Herabträufeln, Prud. ham. 750. Hieron. in Isai. 51, 6. p. 588.
~ium, defectio
~ium, defectio solis
mortem annunciat mortis ymagine / luna deliquio celum vertigine
vos ‥ pro meis precor orare ~iis
~ium, ‥ defectum
[(monachi ] ex ‥ monasterio ‥ per proprium arbitrium egressi vel proprii reatu ~ii expulsi
a meltynge , ~ium, liquamen, liquefaccio
1 dēlĭquĭum, ĭī, n. (delinquo), manque, absence : deliquium solis Plin. 2, 54 ; P. Fest. 73, éclipse de soleil.
2 dēlĭquĭum, ĭī, n. (deliquo), écoulement : Prud. Ham. 750.