deliramentum
dēlīrāmentum (in the Fronto MS. written delēr.), i, n. [deliro],
- nonsense, absurdity (in Plaut. and in post-Aug. prose), Plaut. Am. 2, 2, 64 (696); id. Men. 5, 5, 21 (919); Plin. 2, 7, 5, § 17; Fronto Ep. ad M. Caes. 2, 1; Vulg. Luc. 24, 14.
dēlīrāmentum (dēlērāmentum), ī, n. (deliro), albernes Zeug, -Geschwätz, Possen, Komik. u.a.: deliramenta loqui, Unsinn-, irre reden, Plaut. (s. Brix Plaut. capt. 596).
sicut scismaticorum deleramenta garriunt
garrula matronarum ~a
deleramenta,dofunge, dwolunge
omnia ~a ejus familiares quasi clitellarii quibusdam nominis sui humeris portant
nos eum reducimus syrenum cantibus et rhythmorum ~is
cum tante gravitatis viros ‥ presumere audeam prophetare potius ~a mundi quam fabulari
licet verba mea appareant ~a et falsa propter occultum modum loquendi(
que ‥ increduli illi minime credere voluerunt, sed diliramenta et vana quedam deputaverunt
a stryfe , agon ‥, decertacio, ~um ‥, discordia ‥
dēlīrāmentum, (15) ī, n. , [seult au pl.] divagations, extravagances : Pl. Capt. 596 ; Plin. 2, 17.
deliramentum , i. n. et, v. deliro
See an image
See an image