delirus
delirus, silly, doting, crazy
dēlīrus, a, um, adj. [deliro, no. II.],
- silly, doting, crazy (class.): dementit deliraque fatur, Lucr. 3, 464: delira furiosaque, id. 2, 985; with amens, Hor. S. 2, 3, 107: senex, Cic. de Or. 2, 18, 75; Hor. S. 2, 5, 71: anus, Cic. Tusc. 1, 21, 48; id. Div. 2, 68, 141: mater, Hor. S. 2, 3, 293: scriptor, id. Ep. 2, 2, 126 et saep.
dēlīrus (dēlērus), a, um, Adi. m. Compar. (deliro), irre, wahnwitzig, aberwitzig, schwachsinnig, senex, Cic.: mater, Hor.: Epicurus, Lact.: quasi delirum (Aesopum) risit, Phaedr.: nihil dici delirius potest, Lact. (s. Bünem. Lact. 3, 18, 14). – neutr. Plur. subst., animus dementit deliraque fatur, spricht aberwitziges Zeug, Lucr. 3, 464.
~us, insanus, brutus, insulsus, lymphatus
quos diuturna nimis et ~a senectus extinguit
delĭrus [gl.: deorsum lirare ] hic cantat, delīrus [gl.: demens vel qui male arat ] montibus errat
discordande , ~us me[dio ] co[rrepto ], discors, dissonus ‥;oute of tune , dissonus, ~us medio correpto, discors; versus: ‘delĭro discordo, delīro devio dicas’
dēlīrus, (13) a, um (deliro), qui délire, qui extravague, extravagant : Cic. de Or. 2, 75 ; Tusc. 1, 48 || delira n. pl. : Luc. 3, 464, des extravagances || delirior Lact. Inst. 3, 18, 14.
Cil qui reide. Deliramentum, Reiderie. Glossar. Lat. Gall. ann. 1352. ex Cod. reg. 4120. Vide infra Enare.
dēlīrus
adj.
- de + lira, silly, doting, crazy: senex: anus: mater, H.