deliquus
dēlĭquus or dēlĭcŭus, a, um, adj. [delinquo, no. I.],
- wanting, lacking: tibi nil domi delicuum 'st, Plaut. Cas. 2, 2, 33 (197).
dēliquus, a, um, s. dēlicuus.
dēlĭqŭus (16) ou dēlĭcŭus, a, um, qui manque, qui fait faute : Pl. Cas. 207.