deliratio
deliratio, giddiness, silliness, folly, dotage, madness
dēlīrātĭo, ōnis, f. [deliro], originally, a going out of the furrow, in ploughing; hence, trop.,
- giddiness, silliness, folly, dotage, madness (very rare): quod vocant lirare, operiente semina, unde primum appellata deliratio est, Plin. 18, 20, 49, § 180: ista senilis stultitia, quae deliratio appellari solet, Cic. de Sen. 11, 36: o delirationem incredibilem! non enim omnis error stultitia est dicenda, id. Div. 2, 43: aliena, Plin. Ep. 6, 15, 4.
dēlīrātio, ōnis, f. (deliro), eig. das Herausgehen aus der Furche (vgl. Plin. 18, 180); dah. übtr., der Wahnwitz, Aberwitz, die Faselei, Albernheit, Cic. u.a. – als mediz. t. t., fieberhafter Wahnsinn, Cael. Aur. acut. 1. pr. §. 4. Soran. lat. p. 90, 17.
inter L. Francorum regem et H. Anglorum principem, varia utriusque partis ~one, frequens bellici certaminis altercatio
senes qui jugi studio ‥ utuntur ‥ ~onis vitia non incurrunt
dēlīrātĭō, (14) ōnis, f. (deliro), action de sortir du sillon, écart : Plin. 18, 180 || [fig.] délire, extravagance, démence : Cic. CM 36 ; Div. 2, 90 ; Plin. Min. Ep. 6, 15, 4.
deliratio , onis. f. et, v. deliro
See an image
See an image
dēlīrātiō ōnis, f
- deliro, giddiness, silliness, folly, dotage, madness: incredibilis.