About Report a problem

Menu

delubrum

delubrum, a place of cleansing, temple, shrine, sanctuary

Frieze-Dennison Vergil

dēlūbrum, ī, n.: the place for sacrificial cleansings; a shrine, temple, sanctuary, 2.225, et al. (dēluō, cleanse)

Could not find delubro in Logeion dictionaries.

delubro Noun: neuter dative singular, Noun: neuter ablative singular of delubrum

See delubro in Morpho

dēlūbrum, i, n. [de-luo, the place of expiation],
  • a temple, shrine, sanctuary (class., esp. freq. in poets and in elevated prose; usually in the plur.; for syn. cf.: templum, aedes, fanum, cella, sacellum, sacrarium).
          • α Plur.: CONSTRVCTA A PATRIBVS DELVBRA IN VRBIBVS HABENTO, etc., Cic. Leg. 2, 8: est mihi tecum pro aris et focis certamen et pro deorum templis atque delubris, id. N. D. 3, 40; cf. coupled with fana, id. Rab. perd. 10, (30) fin.: ante deum delubra, Lucr. 2, 352; 5, 309; 1165; Verg. G. 3, 23; id. A. 2, 225; 248; Hor. Od. 3, 5, 19; id. S. 1, 6, 35 et saep.; Cic. Div. in Caecil. 1 fin.: id. Verr. 1, 5, 14; id. Arch. 11, 27; id. Rep. 1, 26; Sall. C. 11, 6; Plin. Pan. 3 fin.: idolorum, Vulg. Isa. 65, 4 al.—
          • β Sing.: noctu audita ex delubro vox est, etc., Liv. 29, 18: so coupled with templa, id. 30, 20: Smyrnaei delubrum ejus (sc. Homeri) in oppido dedicaverunt, Cic. Arch. 8 fin.; so Quirini, id. Rep. 2, 10 fin.: ex alto delubri culmine, Verg. A. 2, 410: Martis, Suet. Vit. 8.

Saved

Recent