About Report a problem

Menu

disceptare

disceptare [CL], ~ari 1 to argue, dispute; b (w. indir. qu.). si qua liberius de his ‥ non tam ~avero quam deflevero Gildas 26; nos de ‥ vitiorum radicibus ‥ ea potissimum causa ~are et disputare coegit Aldh. VirgP 13; ~ant, flitat GlC D 271 (cf. ib. D 298: ~avero, sciro); †974 (13c) (v. cuneus 2c); ~ant, i. contendunt, flitaþ, disputant, dijudicant, litigant GlH D 563; s1125 ~ati sunt [id. Min. I 235: deceptaverunt] W. Cantuar’ et T. Ebor’ archipresules de primatu M. Par. Maj. II 152; s1254 ceperunt pueri inter se deceptare de hereditate Ib. V 435; 1309 quidam ‥ canonicus monasterii ‥ de placitis secularibus circa negocia aliena ‥, quasi seculariter vivens, deceptans Reg. Cant. II 1106; quia de materia ista ‥ sufficienter puto me desceptasse Fortescue LLA 9.  b 1225 sepe ‥ in Anglia fuerat deceptatum an homines terre regem in Pictaviam prosequi tenerentur, et post deceptationem ‥ negaverunt omnino prosecutionem ipsam fieri debere (Quer. Falcasii) W. Coventr. II 269. 2 (trans.) to discuss or (?) conclude. pro quinquenali treuga componenda apud Calesiam ‥ litteras regias regi Francie ‥ clandestine miserunt hoc modo, sc. quod noster rex Anglie ad deceptandam dictam fraudulosam treugam ibidem interesset Favent 6 (cf. ib.: priusquam finem litis in ipso N. B. †decetassent [v. l. deceptassent]).

Saved

Recent