Logeion | discerno

discernō, crēvī, crētus, 3, a.: to distinguish one thing from another; determine, distinguish, decide, 12.898; perceive, 3.201; mark, set off; work, embroider, 4.264.

dis-cerno, crēvi, crētum, 3, v. a., to separate, set apart.

I Lit., to separate, part, divide (freq. since the Aug. per.): equas, ne inter se pugnare possint, Varr. R. R. 2, 7, 10: ordines (preceded by senatus a populo secretus), Liv. 34, 54: lignum a carnibus, Plin. 13, 4, 7, § 33: Lusitaniam a Baetica, id. 4, 21, 35, § 116: neque mons erat, qui fines eorum discerneret, i. e. to mark out, determine, Sall. J. 79, 3; cf. poet.: (saxum) telas auro, to interweave with gold, Verg. A. 4, 264; 11, 75: haec ipsa fortuna huc illucve discernit, divides, distributes, Cels. 7, 3.—In the part. perf., divided, separated: duae urbes, magno inter se spatio discretae, Liv. 27, 39 fin.; cf.: Peraea a ceteris Judaeis Jordane amne, Plin. 5, 14, 15, § 70: Philippus mari tantum Ionio discretus, Liv. 23, 33; so, sol tanto intervallo, Plin. 2, 11, 8, § 50: uxor velo, id. Ep. 4, 19, 3: ager saxo, Stat. Th. 5, 559: decurias pluribus nominibus, Plin. 33, 2, 7, § 31 et saep.— Of the hair, parted: discretaque collo Caesaries, Grat. Cyn. 272: divisa discretaque tellus, divided and separated, Lucr. 5, 1441: tellus (opp. permixta), id. 691: ubi discretas insula rumpit aquas, Ov. F. 2, 194: sedes piorum, set apart, retired, Hor. C. 2, 13, 23: quae cum sint turpissima discreta ac separata, turpius junguntur, Plin. Ep. 2, 6 fin.: septem discretus in ostia Nilus, Ov. M. 5, 324 (for which: septem digestum in cornua Nilum, id. ib. 9, 774); cf. Quint. 7, 1, 1.
II Trop.
- A To separate things according to their different qualities, to distinguish between, discern (freq. and class.): alba et atra, Cic. Tusc. 5, 39, 114: discernere et dispicere insidiatorem et petitum insidiis, Liv. 40, 10: jus et injuriam, Tac. A. 2, 66: probanda atque improbanda, Quint. 2, 2, 11: fas atque nefas, Hor. C. 1, 18, 11 et saep.: id quod visum erit a falso, Cic. Ac. 2 (Luc.), 8, 25: pantheras a pardis solo candore, Plin. 8, 17, 23, § 63 et saep.: verba discerni articulatim, Lucr. 4, 555: suos, * Caes. B. G. 7, 75: piceam visu, Plin. 16, 10, 18, § 40: temperantiam duobus modis, Cic. Part. Or. 22, 77 et saep.: animus discernit, quid sit ejusdem generis, quid alterius, id. Univ. 8: pecuniae an famae minus parceret haud facile dis cerneres, Sall. C. 25, 3; so with an, Tac. A. 5, 6; id. H. 3, 28; Suet. Calig. 25; cf.: nec discernatur, jussu injussu imperatoris pugnent, Liv. 8, 34 fin.—
- B To determine, settle: limes agro positus litem ut discerneret arvis, Verg. A. 12, 898: discerne causam meam, Vulg. Psa. 42, 1.—
- C To except, omit, Amm.14, 8, 7.—Hence, *
- - 1 discernen-ter, adv., with a distinction, Cael. Aur. Tard. 1, 4, no. 81.—
  - 2 discrētim, adv., separately, distinctly, Ap. Met. 6, 1, 16: singillatim ac discretim, id. Flor. 9, p. 347: adoriri, Amm.29, 6: tradi, id. 28, 1; Hilar. in Psa. 138, 23.

dis-cerno, crēvī, crētum, ere, absondern, trennen, I) eig.: a) übh.: qui (longurii) equas discernant, ne inter se pugnare possint, Varro: multis lignum hoc a carnibus discernitur tunicis, Plin.: mons, qui fines eorum discerneret, abgrenzen, Sall.; vgl. poet., ac litem ut discerneret (fern halte) arvis, v. Grenzstein, Verg.: duae urbes magno inter se maris terrarumque spatio discretae, Liv.: Gabinus ager ab reliquo discretus, Varro LL.: Agrippina discreta velo, Tac.: separati epulis, discreti cubilibus, Tac.: discretae sedes piorum, abgesondert, abgelegen, Hor.: septem discretus in ostia Nilus, Ov.: quod moenibus cingebatur, ita repente atrā nube coopertum fulguribusque discretum est, ut etc., von Blitzen zerteilt, durchzuckt, Tac.: v. polit. Trennung der Stände, omnia discrimina talia, quibus ordines discernerentur, Liv. – b) se disc., sich entfernen, e medio se conspectu, Amm. 26, 6, 3: manibus repens et pedibus longius sese discrevit, Amm. 29, 5, 54. – II) übtr.: a) unterscheiden, alba et atra d. non posse, Cic.: fas atque nefas exiguo fine libidinum, Hor. – non disc. suos, Caes.: ubi discerni stultus auditor et credulus ab religioso et sapienti iudice possit, Cic. – m. folg. indir. Fragesatz (s. Liv. 7, 9, 7), animus discernit, quid sit eiusdem generis, quid alterius, Cic.: neque sui iudicii neque suarum esse virium discernere, utra pars iustiorem habeat causam, Caes.: pecuniae an famae minus parceret, haud facile discerneres, Sall.: ut discernere nequeas, utrumne... an... an etc., Lact.: nec discernatur, iussu iniussu imperatoris pugnent, Liv. – b) entscheiden, schlichten, v. Richter, hoc, Calp. ecl. 6, 91: ruricolûm lites, ibid. 8, 52. – übtr., v. Lebl., oracula dubia legimus, quae non nisi casus discrovere supremi, deren Bedeutung erst der Ausgang entschieden hat, Amm. 23, 5, 9.

discernō, (10) crēvī, crētum, ĕre, tr., ¶ 1 séparer : neque mons erat qui fines eorum discerneret Sall. J. 79, 3, et il nʼy avait pas de montagne pour délimiter leurs territoires ; urbes magno inter se spatio discretæ Liv. 27, 39, 9, villes séparées par un grand intervalle ¶ 2 discerner, distinguer : alba et atra Cic. Tusc. 5, 114, distinguer le blanc du noir ; a falso aliquid Cic. Ac. 2, 25, distinguer qqch. du faux, cf. Font. 13 ; animus discernit quid sit ejusdem generis, quid alterius Cic. Tim. 27, lʼesprit distingue ce qui appartient au même genre et ce qui appartient à lʼautre ; pecuniæ an famæ minus parceret haud facile discerneres Sall. C. 25, 3, lʼon aurait eu peine à décider ce quʼelle ménageait le moins de ses biens ou de sa réputation ; [pass. imp.] non discernitur jussu injussu imperatoris pugnent Liv. 8, 34, 10, on ne distingue pas sʼils combattent sur ou contre lʼordre du général || reconnaître : discernere suos Cæs. G. 7, 75, 1, reconnaître les siens, ses soldats ; temperantia duobus modis discernitur Cic. Part. 77, la modération se fait reconnaître, se signale de deux manières.

dis-cernō, cernere, crēvī, crētum

1. afzonderen, (af)scheiden; ➤ duae urbes magno inter se maris terrarumque spatio discretae (Liv.); sedes discretae afgelegen; ➤ Calpurnia discreta velo afgescheiden;
2. onderscheiden [fas atque nefas; auditorem ab iudice; suos herkennen]; ➤ animus discernit, quid sit eiusdem generis, quid alterius;
3. (postklass.) beslissen, beslechten.

discerno , is, crevi, cretum, cernere. 3.
分開。勘審。Alba et nigra discerno 分黑白分明。 Tenui telas discreverat auro 接織金絲。

Suggest a Translation
See an image

dis-cernō crēvī, crētus, ere,

to separate, set apart, mark off, bound, part, divide: muro di scerni a nobis: discrimina, quibus ordines discernerentur, L.: mons, qui finīs eorum discerneret, S.— Poet.: (saxum) telas auro, to interweave with gold, V.: Limes litem ut discerneret arvis, i. e. keep away, V.—P. perf., divided, separated: urbes magno inter se spatio discretae, L.: ubi discretas insula rumpit aquas, O.: sedes piorum, retired, H.: septem in ostia Nilus, O.: nec mors discreta fuisset, nor had we been divided in death, O.—Fig., to distinguish, discern, know apart: alba et atra: insidiatorem et petitum insidiis, L.: diem noctemque caelo, V.: fas atque nefas, H.: suos, Cs.: quid sit eiusdem generis: pecuniae an famae minus parceret, S.: nec discernatur, iussu iniussu pugnent, L.

discerno

Saved

Recent