discessio
discessio, a separation, division
discessĭo, ōnis, f. [discedo].
- (Very rarely), a separation of married persons, Ter. And. 568; of the people into parties (with seditio), Gell. 2, 12: stellarum et discessiones et coetus, separations and conjunctions, id. 14, 1, 8; cf.: plebei a patribus, et aliae dissensiones, Sall. H. Fragm. 1, 9 Dietsch.—
- II A going away, departure, removal.
- A In gen. (very rarely; cf. discessus): Nonanus desolatus aliorum discessione, Tac. A. 1, 30 fin.: necessaria, Macr. S. 1, 5, 3.—Far more freq.,
- B In partic.
- 1 Polit. t. t., a going over to any one in voting: senatusconsultum de supplicatione per discessionem fecit, Cic. Phil. 3, 9 fin.; Tac. A. 6, 12; Suet. Tib. 31; cf.Varr. ap. Gell. 14, 7, 12.—Esp.: discessionem facere, to make a division, i. e. to get the vote of the house by dividing it, Cic. Phil. 14, 7 fin.; Hirt. B. G. 8, 52 fin.; 8, 53; Cic. Sest. 34, 74; Tac. A. 3, 69 fin. al.—
- 2 In the church, a separation, schism (eccl. Lat.), Vulg. Act. 21, 21; id. 2 Thes. 2, 3.
discessio, ōnis, f. (discedo), I) das Auseinandergehen, die Trennung, zweier Eheleute, Ter. Andr. 568: populi in duas partes, Gell. 2, 12 in: discessio plebei a patribus et aliae dissensiones, Sall. hist. fr. 1, 9 (10): stellarum et discessiones et coetus (Vereinigungen), Gell. 14, 1, 8. – II) das Fortgehen, ni tempus noctis iam propinquantis necessariae discessionis nos admoneret, an das Nachhausegehen, Macr. sat. 1, 5, 3. – Insbes., a) als milit. t.t. = der Abmarsch, Tac. ann. 1, 30. – b) als publiz. t.t., das Abtreten der Senatoren auf die eine od. die andere Seite, das Abstimmen, senatus consultum facere per discessionem, nur durch A., ohne Diskussion, Cic. u. Tac.: discessionem facere, abstimmen lassen, Cic.: fit d., es wird abgestimmt, Cic.: facta est d. in sententiam alcis, Cic.
partim fuimus tristes, partim laeti, de ~one vestra(
excidium, eversio, ‥ vel ~o
consilium dederunt ‥ pape ut omnia hec ‥ sub dissimulatione transire permitteret ‥, maxime propter hoc quia scitur quod quandoque ~o est ventura
quatenus ‥ vite post sue disscessionem ab hujus caducitate mundi donum ipsius firmiter ‥ permaneat
jam illi [virgini ] formidatur quod Christianorum est egressurae animae †discussio [? l. discessio ]
discessĭō, (12) ōnis, f. (discedo), ¶ 1 séparation des époux : Ter. Andr. 568 || populi in duas partes Gell. 2, 12, séparation du peuple en deux parties ¶ 2 départ, éloignement : Tac. Ann. 1, 30 ¶ 3 vote par déplacement dans le sénat, en passant du côté de celui dont on adopte lʼavis : discessionem facere in sententiam alicujus Cic. Phil. 14, 21, mettre aux voix lʼavis de qqn ; fit discessio Cic. Sest. 74, on vote ; senatus consultum per discessionem facere Cic. Phil. 3, 24, faire rendre un sénatus consulte par un vote précipité [sans discussion préalable].
- 1. het uit elkaar gaan, scheiding, scheuring [populi in duas partes];
- 2. (in de senaat) stemming (door aan de ene of de andere kant te gaan staan); ➤ discessionem facere laten stemmen; ~ fit er wordt gestemd; senatus consultum facere per discessionem slechts door stemming, zonder discussie;
- 3. (Ter.) echtscheiding;
- 4. (Tac.) aftocht.
discessiō ōnis, f
- discedo, a separation, division: Si eveniat discessio, a divorce, T.—Of the senate, a division, formal vote: senatus consultum de supplicatione per discessionem fecit: sine ullā varietate, a unanimous vote: quamquam discessio facta non esset, no vote was taken.