discerpere

discerpere [CL] , to tear to pieces, mangle; b (absol.). c (fig.) to rack, torment. sicut agni a lanionibus, ita deflendi cives ab inimicis ~untur Gildas EB 19 (cf. G. Mon. VI 3: plebs ‥ decerpitur [v. l. discerpitur]); quamvis squamigeros discerpam dira colobros Aldh. Aen. 31 (Ciconia) 4; se ipsum crudeli vesania decerpit Felix Guthl. 41; 935 (12c) si quis ‥ hoc nostrum decretum mutare satagerit [sic], terribile spectaculum inter rabidis rictibus [sic] crudeliter ~atur CS 707; ~it, i. devorat, carpit, lacerat, toslit, ploccaþ, discernit GlH D 567; s1067 (v. discorporare a); pedibus discerptus equorum Nig. Poems 420; 12‥ avem ‥ dicerpserunt (v. bernaca); s1254 vestes et capillos ~ere M. Par. Maj. V 471; dum lupos cerneres oves decerp[s]isse Latin Stories 157.  b mox vulnerum hiatus vel carnis frustratim [sic] morsus ~sisse videres R. Cold. Cuthb. 48.  c puer subitis doloribus ~tus exspiravit W. Cant. Mir. Thom. VI 90; qui nondum senciunt carnis incendia, / quos nondum Veneris discerpit lamia Walt. Wimb. Palpo 166; s1255 (v. 2 dissecare 1d).