About
Menu

disclamare

disclamare [AN disclamer, OF desclamer< declamare] 1 to disclaim, renounce (a right or sim.); b (w. inf.). V. et. declamare 3. 1309 quo ad exempcionem de terris suis etc. disclam[at] S. Jers. XVIII 42; 1321 prior, quoad hoc quod clam[at] habere tholet them[etc.], clamium suum ‥ relinquit et omnino ~at PQW 461a; pratum nostrum cum ceteris ‥ calumniatis integre ab eis ~atum recepimus Croyl. 77; circa hec [Ed. II] tempora quidam G. S‥. mariscum quendam ‥ in plena curia ‥ ~avit Thorne 2027; 1442 decernimus quod ‥ magister J. faciet omnes illos statum vel terminum habentes ‥ in ‥ terris et tenementis in R‥. predicta terras et tenementa ‥ dicto abbati ‥ et successoribus suis ‥ finaliter et sufficienter ~are Amund. II app. 283.  b c1320 major et communitas modo ~ant ponere aliquem in exigenda in hustengo ‥ nisi auctoritate brevium domini regis (Eyre) Lond. Ed. I & II II 188. 2 to disclaim, renounce (obligation or sim.), refuse to acknowledge; b (w. inf.). 1380 vos dominum A. et curiam vestram ~avimus et dominum nostrum regem acclamavimus Reg. Moray 184; s1397 si quis ~averit homagium regis (Act. Parl.) V. Ric. II 143 (cf. RParl I 351b: chescun qui ‥ purpose ‥ de susrendre son homage liege); 1484 si contingat predictos J. et R‥. feloniam committere aut dominum ~are Cart. Glam. 1728.  b 1424 contra suos dominos erexerunt calcaneum ~averuntque tenere de ipsis quemadmodum tenuerunt patres eorum Amund. I 190; Entries 224 (v. deadvocare h).

Saved

Recent