discissio

discissĭo, ōnis, f. [discindo],

• a separation, division (late Lat., v. the class. discidium), Aug. Ep. 261 al.

discissio, ōnis, f. (discindo), I) das Zerreißen, veli, Augustin. serm. 393 § 2 extr. Hilar. de trin. 10, 39. – II) übtr., die Trennung, Spaltung, auch im Plur., Eccl.

discissio [LL] 1 tearing open, gash. b cutting (of cloth). c division. d separation. Cf. 2 decisio 1, 2. Christus plagas virgarum vulnerumque ~ones ‥ sensit Lanfr. Ep. 50 (46).  b a1272 discicionem pannorum (v. extraneus 2a).  c 803 Offa rex ‥ honorem et unitatem sedis S. Augustini ‥ dividere et discindere praesumsit; et Æ. archiepiscopus ‥ ~onem injuste factam archiepiscopalis sedis narravit (Clovesho) Conc. HS 543 (= CS 310).  d nulla hic recipi [inter Christum et Deum] separatio potest, nulla ~o (Adv. Felicem) Alcuin Dogm. 180D. 2 dissension. 1121 papa ‥ precepit quatenus uterque [archiepiscopus] revertatur ad propria et, collectis in unum majoribus natu tam episcopis quam nobilibus Britannie, illorum memoria ‥ tanta ~o terminetur (Lit. Archiep. Cant.) Conc. I 401b.

discissĭō, ōnis, f. (discindo) séparation, division : Aug. Ep. 261.