disciplinatus
discī̆plīnātus, a, um, adj. [disciplina],
- instructed, disciplined (late Lat.), Vulg. Jacob. 3, 13 al.; Alcim. Avit. 4, 46: disciplinatior, Tert. Fug. in persec. 1, fin.
disciplīnātus, a, um, Adi. m. Compar. (disciplina), geschult, gut gewöhnt, Tert. de fug. in persec. 1. Vulg. Iacob. 3, 13 u.a. Alcim. Avit. 4, 46.
ut nullus ‥ episcoporum aut aliqua [sic ] secundi ordinis eorum ~ui adherentium personarum audens ‥ hujus nostrae constitutionis violare judicium praesumat
quandiu aliquid ‥ de possessis retinent, summi ‥ magisterii medullitus inherere ~ui nullatenus valent
totus mundus, sicut debet militate sub ~u Cristi ‥
Joseph ab Arimathea B. Philippi apostoli ~ui se tradidit et ‥ ab ipso ‥ baptisatus est
rex Oswyus tradidit filiam ~ui Hilde abbatisse
techynge , doctrina ‥, disciplina ‥, ~us
quia ‥ ad legum Anglie ~um mihi jam conspicio sufficienter esse suasum
talia que in ~um Christi prepediunt, si occasione adjacencie temporalium clericis molestant, tunc sunt temporalia ipsa per manum laicam a clericis subtrahenda
disciplīnātus, a, um (disciplina), bien instruit, qui a reçu une bonne discipline ; disciplinatior Tert. Fug. 1.