discipula

discĭpŭla, ae, f.; v. discipulus.

discipula, ae, f. (discipulus), die Schülerin, Hor., Plin. u.a.: v. der jungen Nachtigall, Plin. 10, 83: scherzh., ego te dedam discipulam cruci, sollst mir am Kreuze Gehorsam lernen, Plaut, aul. 59. – übtr., von der latein. Beredsamkeit, discipula eius (Graecae facundiae), Quint. 12, 10, 27: v. Monde, der das Beleuchten von der Sonne lernt, luminis eius (Solis) Luna discipula, Apul. flor. 10.

1 discipula v. decipula(a)

2 discipula [CL] , pupil, novice (f.). monasterium ‥ in quo ‥ regis filia primo ~a vitae regularis ‥ extitit Bede HE III 24.

discĭpŭla, (15) æ, f. (discipulus), écolière, élève : Hor. S. 1, 10, 91 ; Quint. 12, 10, 27 || [fig.] luminis solis luna discipula Apul. Flor. 10, la lune qui reflète docilement la lumière du soleil.

discipula , ae. f.
女徒弟。

Suggest a Translation
See an image

discipula ae, f

• discipulus, a female scholar, disciple, H.