disquisitio
disquisitio, an inquiry, investigation
Could not find disquisitionem in Logeion dictionaries.
disquisitionem Noun: feminine accusative singular of disquisitio
disquīsītĭo, ōnis, f. [disquiro],
- a (judicial) inquiry, investigation: in magnis disquisitionibus repentinisque periculis, *Cic. Sull. 28, 79; Liv. 8, 23; 26, 31; Tac. A. 3, 60; 5, 11; Suet. Caes. 15; id. Ner. 2.
disquīsītio, ōnis, f. (disquiro), die Untersuchung (gerichtl. u. nicht gerichtl.), Cornif. rhet., Cic. u.a. (auch im Plur.): quia, vitione creatus esset, in disquisitionem venit, weil die Frage aufgeworfen wurde, ob nicht usw., Liv.: non quid ego fecerim in disquisitionem venit, Liv.
advertantur que hic dicimus juxta consuetum quendam loquendi usum, ut ad disciplinam, tamen non ad ~onem, hic dicta
accidit et in predictis tribus [dubitabilibus ] ex ~one varie aliquid existimari
in ipsa ~one consilii tam in civilibus quam in criminalibus causis ad examinandas probationes instrumentorum ratio habenda est
cepti qui finem preterit errat, / turpius admittens quam qui non inchoat: illud / accusat levitas; hoc disquisitio recti / excusare potest
disquīsītĭō, (13) ōnis, f. (disquiro), recherche, enquête : Cic. Sulla 79 ; in disquisitionem venire Liv. 26, 31, 2, faire lʼobjet dʼune enquête.
disquīsītiō ōnis, f
- disquiro, an inquiry, investigation: in magnis disquisitionibus: in disquisitionem venit, ne, etc., L.