distributivus
distrĭbūtīvus, a, um, adj. [distribuo],
- apportioning, distributive: nomina, Prisc. 1112 P.
distribūtīvus, a, um (distribuo), verteilend, distributiv, nomina, Prisc. 13, 21 u. 17, 196.
assisa [ultime presentationis ] facit ‥ tam pro non nominato in brevi quam pro nominato, propter virtutem hujus dictionis ‘quis’, que ~a est et certas personas non complectitur
quedam nominum ‥ ab actu imponuntur, ut interrogativa, redditiva, ~a, ficticia, numeralia
divisivum sive ~um ‥, ut ‘singuli’, ‘bini’
distrĭbūtīvus, a, um, distributif [gramm.] : Prisc. Gramm. 13, 21.