distortus
distortus, distorted, misshapen, deformed, dwarfish
distortus, a, um, Part. and P. a., from distorqueo.
distortus, a, um, PAdi. m. Compar. u. Superl. (v. distorqueo), I) verdreht, verzerrt, verwachsen, crura, Hor.: vultus distortus, Quint., distortissimus, Apul.: corpus, Quint.: distortā lineamentorum compage, mit verzerrten Gesichtszügen, Amm.: u. so personae distortis oribus deformes, Varro LL.: manibus pedibusque articulari morbo distortissimis, Suet.: neutr. subst., distorto distortius, Hieron. epist. 132, 14. – v. Pers., dist. Gallus, Cic.: solos sapientes esse, si distortissimi sint, formosos, Cic. – Plur. subst., pumili atque distorti, Zwerge u. Verwachsene, Suet. Aug. 83. – II) übtr., verkehrt, verschroben, a) rhet., nullum (genus enuntiandi) distortius, Cic. de fato 16. – b) moralisch, pravi et distorti, Augustin. conf. 5, 12: haereticorum distorta versutia, Cassiod. in psalm. 118, 7.
distortus, (13) a, um , ¶ 1 part. de distorqueo ¶ 2 adjt, tortu, contrefait, difforme : Cic. de Or. 2, 266 ; Hor. S. 1, 3, 47 ; distortissimus Cic. Mur. 61 || entortillé [en parl. du style] : nihil distortius Cic. Fato 16, rien de plus contourné.
- 1. verdraaid, verrekt, mismaakt [corpus]; ➤ solos sapientes esse, si distortissimi sint, formosos (Cic.);
- 2. (metaf.) gewrongen, verwrongen.
Divortium, Perversio,
distortus adj.with comp.and sup.
- P. of distorqueo, distorted, misshapen, deformed, dwarfish: eiectā linguā: crura, H.: si distortissimi (sapientes) sint. — Fig.: nullum (genus enuntiandi) distortius, more perverse.