dividia
Could not find diuidiae in Logeion dictionaries.
diuidiae Noun: feminine genitive singular, Noun: feminine vocative plural, Noun: feminine dative singular, Noun: feminine nominative plural of dividia
dīvĭdĭa, ae, f. [dividus] (ante-class.; most freq. in Plaut.; not found in Ter.), division; hence trop.,
- I Dissension, discord: ne horum dividiae et discordiae dissipent divitias, Att. ap. Non. 101, 20 (Rib. Trag. Fragm. p. 212; cf.: dissensiones, Non.); cf.: dividiam discordiam, Paul. ex Fest. p. 70, 15.—
- II (Like the Gr. μέριμνα, from μερίς, μερίζω, to divide, qs.: affectus animum dividens diverseque trahens; cf. id. And. 260; Verg. A. 4, 285.) Care, trouble, disquiet, vexation: dividia ab dividendo dicta, quod divisio distractio est doloris, Varr. L. L. 7, 60 M.: dividias mentis conficit omnis amor, Poëta ap. Fulg. 564, 28: nam quod tibi est Aegre, idem mihi est dividiae, Plaut. Cas. 2, 2, 11 (175); id. Bacch. 4, 6, 1 (770); id. Stich. 1, 1, 19 (19) (with senio, Turp. ap. Non. 96, 23; Rib. Com. Fragm. p. 92); cf. Plaut. Truc. 4, 4, 3 (856): hujus me dividia cogit plus quam est par loqui, Att. ap. Non. 96, 21 (Rib. Trag. Fragm. p. 155): dividia est taedium, Non. ib.
dīvidia, ae, f. (stammverwandt mit divido), das Zerwürfnis, a) der Bürger im Staate, horum dividiae, discordiae, Acc. tr. 587; vgl. Paul. ex Fest. 70, 15 u. Gloss. ›dividia, διχόνοια‹. – b) im Herzen (wie μέριμνα) = Verdruß, Kummer, Sorge, Unruhe, Acc. tr. 152: dividiae mentis, Fulg. serm. ant. 34. p. 121, 6 H.: bes. oft dividiae (Dat.) est alci alqd, Turpil. com. 59. Plaut. Bacch. 770 u.a. Apul. apol. 28 (dazu Hildebr.).
~ias, tristitia
~ia, tristitia, molestia, maestitia
~a, discordia, Bellona
dīvĭdĭa, (14) æ, f. (divido), discorde : Acc. Tr. 587 ; cf. P. Fest. 70, 15 || ennui, souci, inquiétude : dividiæ esse alicui Pl. Bacch. 770, être une cause dʼennui pour qqn.
DividiaFesto Discordia est, Nonio Tædium, dissensio, Plauto Molestia, dolor animi.