dividuus
dividuus, divisible
Could not find dividuae in Logeion dictionaries.
dividuae Adjective: feminine vocative plural, Adjective: feminine dative singular, Adjective: feminine nominative plural, Adjective: feminine genitive singular of dividuus
dīvĭdŭus, a, um, adj. [divido].
- Divisible: omne animal et dissolubile et dividuum sit necesse est, Cic. N. D. 3, 12, 29; id. Univ. 7, 19; Col. 12, praef. 8.—
- II Divided, separated (mostly poet. and in post-Aug. prose): dividuom talentum faciam, Plaut. Rud. 5, 3, 53 (1409); cf. Ter. Ad. 241: munere, * Hor. Ep. 1, 17, 49: coma, Ov. Am. 1, 5, 10: aqua, id. F. 1, 292: equi amne, id. Am. 2, 488: luna, i.e. a half-moon, Plin. 2, 97, 99, § 215: arbores, with a parted trunk, id. 16, 30, 53, § 122: labor apium, Sen. Ep. 121 fin.: dividuum (me) tenent alter et alter amor, Ov. Am. 2, 10, 10.—
- B In the later gramm.: dividuum nomen, quod a duobus vel amplioribus ad singulos habet relationem, vel ad plures in numeros pares distributos, ut uterque, alteruter, quisque, singuli, bini, terni, centeni, Prisc. p. 581 P.
dīviduus, a, um (divido), I) geteilt, getrennt, zerstreut, Hor., Plin. u.a.: aqua, das sich in zwei Arme teilt, Ov.: Nilus, Lucan.: dividuom fac, mache, d.i. bezahle die Hälfte, Ter.: dividuom talentum faciam, ich will ein T. halbieren = ich will ein halbes T. bezahlen, Plaut, rud. 1408: m. Genet., silva dividua carentiae, Chalcid. Tim. 286. p. 316, 3 Wr. – als gramm. t.t., auf einzelne in einer Mehrheit Bezug nehmend, Prisc. 2, 31. – II) trennbar, teilbar (Ggstz. individuus), Cic. de nat. deor. 3, 29; Tim. 7. § 21. Col. 12. praef. § 8.
~a, i. divisa
que queruntur de eodem et diverso ‥, de numero et oratione ‥, de ~o et individuo, de substantia et forma vocis
ex substantia ~a et individua
docentur inquirere ‥ de eodem et de diverso, de diviso, de ~o et individuo
proprietas in personis adoratur, non aliqua tamen que sit tribus personis communistunc enim jam non esset proprietas sed communiosed singularum personarum sua proprietas et ~a
sume synd ~a,þa getacniað todal mid edlesendre spræce : uterque ‥, quisque ‥, singuli
erat Hugonis lancea quasi fulmen advolans, gladius Anselmi quasi flamma ~a
dīvĭdŭus, (13) a, um (divido), ¶ 1 divisible, réductible en parties : Cic. Nat. 3, 29 ; Tim. 19 ¶ 2 divisé, séparé, partagé : dividuom talentum facere Pl. Rud. 1408, partager en deux un talent ; arbor dividua Plin. 16, 122, arbre qui se bifurque || [t. de gramm.] partitif : Prisc. Gramm. 2, 31.
- 1. (ver)deelbaar;
- 2. (poët.; postklass.) gedeeld, gescheiden [aqua dat zich in twee armen verdeelt]; ➤ dividuom fac betaal de helft.
dīviduus
adj.
- VID-, divisible: omne animal.—Divided, separated: dividuom face (totum), divide up, T.: munus, H.: aqua, O.