eminulus
ēmĭnŭlus, a, um, adj. dim. [emineo],
- projecting a little (perh. only in Varro): genua (boum), Varr. R. R. 2, 5, 8: dentes, id. ib. 2, 9, 3: spina, id. ib. § 4.
ēminulus, a, um (emineo), ein wenig hervorragend, -hervorstehend, spina, Varro: dens, Lucil. 546 u. Varro: digiti, Prud.: ungues, Non. – neutr. pl. subst., angulis eminula, Apul. de deo Socr. prol. p. 2, 21 G.
~is, modice eminentibus
ēmĭnŭlus, a, um (emineo), qui sʼélève ou qui sʼavance un peu : genua eminula Varro R. 2, 5, 8, genoux proéminents.