eminenter
ēmĭnenter, adv.,
- highly, eminently, v. emineo, P. a. fin.
†defferentius [MS: differentius ], i. ~ius,todæledlicor velrum [] licor
suppetit vobis non mediocriter sed ~er ars edificatoria
licet in illis [theologicis et philosophicis ] ~er fructificent ‥ rei tamen familiaris penuriam paciuntur
hec noticia obscura et in illa clara includitur ~er
de cognicione Dei sub racionibus communibus convenientibus sibi et creature que cognita perfeccius et ~ius sunt in Deo quam in aliis
queratur de tercia causa respectu secunde vel respectu prime: ‥ si respectu secunde sequitur secundam ~er continere perfeccionem totalem que est formaliter in tercia
ēmĭnentĕr (eminens), dʼune manière éminente, remarquable : Aug. Psalm. 95, 1 || -tius Amm. 24, 2, 12, plus haut.