eminentia
eminentia, a distinctive feature, conspicuous part
ēmĭnentĭa, ae, f. [eminens], a standing out, projecting; concr., a prominence, protuberance.
- I Lit., Cic. N. D. 1, 38, § 174 (with soliditas); Ap. Flor. no. 18, p. 359; and in plur., Plin. 37, 10, 63, § 174. —Hence, in painting, the prominent, i. e. light parts, Cic. Ac. 2 (Luc.), 7, 20 (opp. umbrae). —
- II Trop., excellence: quaedam formarum, Gell. 5, 11, 9: senectutis suae, Vulg. 2 Macc. 6, 19.—Hence, per eminentiam, i. q. κατʼ ἐξοχήν, preëminently, par excellence, Ulp. Fragm. 11, 3: reperiet, eminentiam cujusque operis artissimis temporum claustris circumdatam, the highest ability in an art, Vell. 1, 17, 4.
ēminentia, ae, f. (emineo), das Hervorragen, konkr. = das Hervorragende, I) eig.: a) im allg., die Hervorragung, Erhöhung, elatior, Chalcid. Tim. 60: inferior, ibid. 191: marginis, ibid. 240: culminum, Apul. flor. 18. p. 28, 6 Kr.: nec habere ullam soliditatem nec eminentiam, körperlich hervortreten, Cic. de nat. deor. 1, 105: Plur., eminentiae terrarum, Censor. fr. 2, 3: eminentiae naturales terrae, Chalcid. Tim. 60. – b) insbes., α) der Auswuchs an einer Pflanze od. am menschl. Körper, habere eminentias similes verrucis, Plin. 37, 174: eminentias tollere, Scrib. Larg. 228. – β) als t. t. der Malerei, das Licht, die Lichtpartien, Cic. Acad. 2, 20. – II) übtr.: a) die Hervorragung eines Alters, die Höhe, aetatis et senectutis em. digna, das hohe ehrwürdige Alter, Vulg. 2. Mach. 6, 23. – b) das Hervorstechende, der Vorzug, em. quaedam formarum, hervorstechende Eigenschaft, Gell. 5, 11, 9: per eminentiam = κατʼ ἐξοχήν, vorzugsweise, Ulp. fr. 11, 3.: Plur. v. Würden, eminentiae et praeeminentiae et supremitates, Claud. Mamert. de stat. anim. 3, 13. – c) die hervorragenden Talente, -Größen, cuiusque operis (jeder Kunstgattung), Vell. 1, 17, 4: duae eminentiae, Gell. 14, 3, 11.
arce, ~ia
sex [cereos ] in ~ia coram reliquiis ‥ ibi constitutis
flammarum globi de gurgite marino ‥ in terrarum ~ias exilire cernuntur
pro naso ‥ nullam ~iam habens
quadrupedia ex quadam pectoris ~ia et aliarum partium concavitate ‥ ad natandum redduntur habilia
fuit ei [Samsoni ] quedam ~ia in qua crines ‥ poris radicitus erant infixi
signando ~iam cum encaustro, faciendo circulum ro[tundum ] qui comprehendat totam ~iam
divinae potestatis ~iam agnoscere
quanta divine fuit ~ia glorie
laetabatur ‥ episcopus ‥ in adventu nepotis considerans in illo ‥ totius honestatis ~iam
quem plurime meritorum laudabilium commendant ~ie
fideles putant talia a Deo concessa propter ~iam vite
dum ~iam querit fallaciter intumescit
nisi racione ~ie gradus magistralis excellencieve sanguinis aut magnitudinis in promocione
quod me non egisse rogo ne aegre ferat sancta ~ia vestra
placuit Deo et ~ie vestre(
vestre dominacionis ~iam
noverit clarissima reginalis ~ie serenitas quod [etc. ]
monentes ‥ canonice vestros cujuscunque sint ~ie subditos [etc. ]
ordo ~ie: primo modo prius dicitur eminens et posterius excessum. et ‥ quidquid est nobilius et perfeccius secundum essenciam est sic prius
tres gradus cognoscendi Deum — per ~iam, causalitatem, et abnegacionem
ēmĭnentĭa, æ, f. (emineo), éminence, hauteur, proéminence, saillie, avance, relief, bosse : Cic. Ac. 2, 20 ; Nat. 1, 174 || [fig.] excellence, supériorité, prééminence : Vell. 1, 17, 14 ; Gell. 5, 11, 9.
- 1. het uitstekende, verhoging, erbovenuit stekende gestalte;
- 2. (t.t. uit de schilderkunst) voorgrond;
- 3. voortreffelijkheid.
Eminentiæet
Eminentissimititulus ut proprius, concessus fuit ab Urbano VIII. PP. Decreto 10. Junii ann. 1630. Cardinalibus, ut et Electoribus Imperii, et Magistro Hospitalis Hierosolymitani. Vide Frisonium in Apparatu ad Galliam Purpurat. cap. 10. Mercurium Francicum tom. 16. pag. 592.
ēminentia ae,f
- eminens, a distinctive feature, conspicuous part: nulla.—The lights(in painting).