epithymum
epithymum, ī, n. (ἐπίθυμον), die Blüte des Thymians, Plin. 26, 55.
qualiter sene et ~um, qui sunt calidi et sicci, purgant melancoliam
epithimum est flos thimi, que est herba cujus tota virtus in flore est, nam solus flos ponitur in medicina
~um [sc. deficit ] de Babilonia vel de Creta insula
turbit associatum zinzibero et †epithema associatum cum pipere
epitima, i. epithimum, i.fordboh
si materia melancolica, purgetur cum sene et polipodio et epithimo
epithumi, fila quedam sunt que nascuntur super thimum. nascuntur eciam super alias herbas et frutices, sed eo magis utimur quod super thimum. calidum est et siccum in secundo gradu
thimus est herba valde aromatica cujus flos dicitur epithimum
†epithinum [v. l. epithimum ] appellamus folia que nascuntur super thimum; ‥ epithimum flos est thimi similis timbre sed capitella levia et rotunda caudas habentia, G.epytyme [cf. ]Isid. Etym. XVII 9. 13