existimo
existimo, to value, estimate, reckon
BWL
it is believed that the teaching of the Druids was brought into Gaul
Could not find existimantur in Logeion dictionaries.
existimantur Verb: present passive indicative 3rd plural of existimo
- = aestimo, to value, estimate, reckon, esteem, with gen. of value (rare): satin abiit neque quod dixi flocci existumat? Plaut. Most. 1, 1, 73 (73): dum ne ob malefacta peream, parvi existumo, id. Capt. 3, 5, 24 (682): omnia minoris, Sulp. ap. Cic. Fam. 4, 5, 2: magni operam, Nep. Cat. 1, 2: minoris aliquid, id. ib. 1, 4; Suet. Aug. 40.—With interrog. clause: nunc si dico ut res est, quem ad modum existumet me? Plaut. Merc. 3, 1, 18 (516) Ritschl. —
- II In gen., to judge, consider, suppose, think, esteem.—Constr. with the acc., an object-clause, a rel.-clause, with de, or absol.
- α With acc.: si improbum Cresphontem existimaveras, Enn. ap. Auct. Her. 2, 24, 38 (Trag. v. 156, ed. Vahl., where the reading is existimas); cf.: quod eum, qui hoc facit, avarum possumus existimare, Cic. Verr. 2, 3, 82, § 190; Quint. 5, 12, 21: quod ego nullo modo existimo, Cic. Tusc. 3, 11, 25: cottidianae vitae consuetudinem, pass judgment upon, Ter. Heaut. 282.— In pass.: M. Fulcinius domi suae honestus existimatus est, Cic. Caecin. 4, 10; cf.: P. Cornelius, homo, ut existimabatur, avarus et furax, id. de Or. 2, 66, 268: qua (fama) diu princeps oratorum ... existimandus est, Quint. 11, 3, 8: popularitas signum affectati regni est existimatum, id. 5, 9, 13: assimulata sunt schemata existimanda, id. 9, 1, 27: utcunque (haec) animadversa aut existimata erunt, Liv. praef. § 8.—
- β With acc. and inf. as object (so most freq.): tu me amas, ego te amo; merito id fieri uterque existimat, Plaut. Most. 1, 3, 147 (303): ne id quidem me dignum esse existimat, Quem adeat, etc., id. As. 1, 2, 23 (149); id. Bacch. 3, 6, 19 (548): si majores nostri existimavissent, quemquam Rulli similem futurum, Cic. Agr. 2, 33, 89: non possum existimare, plus quemquam a se ipso quam me a te amari, id. Fam. 15, 21, 4: ego sic existimo, hos oratores fuisse maximos, id. Brut. 36, 138 et saep.—In pass. with an inf. clause as subject: fuit hoc in utroque eorum, ut Crassus non tam existimari vellet non didicisse, quam illa despicere, etc., Cic. de Or. 2, 1, 4: disciplina in Britannia reperta, atque inde in Galliam translata esse existimatur, Caes. B. G. 6, 13 fin.: Themistocles suasisse existimatur Atheniensibus, ut, etc., Quint. 9, 2, 92 et saep.—Pass. impers.: huic (insulae) milia DCCC. in longitudinem esse existimatur, Caes. B. G. 5, 13 fin.; Plin. 6, 22, 24, § 81.—
- γ With a rel. or interrog.-clause: haud existimans, quanto labore partum, Ter. Phorm. 45: nunc vos existimate, facta an dicta pluris sint, judge, Sall. J. 85, 14 Cort.; cf.: utrum avertendae suspicionis causa, etc., an, etc., existimari non poterat, be judged, decided, Caes. B. C. 3, 102, 3: qui (Pyrrhus) utrum avarior an crudelior sit, vix existimari potest, Liv. 22, 59, 14: existimari a medicis jubet, an talis caecitas ac debilitas superabiles forent, Tac. H. 4, 81.—
- δ With de: de scriptoribus, qui nondum ediderunt, existimare non possumus, Cic. Leg. 1, 2, 7: ex eventu homines de tuo consilio existimaturos videmus, id. Fam. 1, 7, 5: male de aliquo, to have a bad opinion of any one, id. Off. 2, 10, 36; cf.: tu ipse quem ad modum existimes vide, id. Div. in Caecil. 12, 37; id. Att. 6, 2, 3.—Pass. impers.: exstant orationes, ex quibus existimari de ingeniis eorum potest, Cic. Brut. 21, 82.—
- ε With in and abl.: in hostium numero existimari, to be regarded as an enemy, Cic. Verr. 1, 5, 13.—
- ζ Absol.: ut Cicero existimat, Quint. 9, 1, 29: sicut multi existimarunt, id. 8, 6, 67.—Pass. impers.: ita intellegimus vulgo existimari, Cic. Rep. 2, 15, 28.—As subst.: existĭmantes, ium, m., critics, critical judges: si in existimantium arbitrium sua scripta non venerint, Cic. Brut. 24, 92.
II) übtr.: A) nach Abschätzung der Gründe für u. wider über etwas sich ein Urteil-, eine Meinung-, eine Ansicht bilden, erachten, der Meinung-, der Ansicht sein, meinen, glauben, denken, dafür halten, α) gew. mit folg. Acc. u. Infin.: non possum existimare plus quemquam a se ipso quam me a te amari, Cic.: non omittendum sibi consilium Nervii existimaverunt, Caes. – im Passiv mit folg. Infin., qui semel in gestu peccavit, non continuo existimatur nescire gestum, Cic.: Africano vim attulisse existimatus est, Cic.: disciplina in Britannia reperta esse existimatur, Caes.: hoc milia DCCC in longitudinem esse existimatur, Caes.: unpersönl. mit folg. Acc. u. Infin.: Taprobanen alterum orbem terrarum esse diu existimatum est, Plin. – β) m. folg. indir. Fragesatz: haud existimans, quanto labore partum, nicht denkend usw., Ter. – γ) m. bl. allg. Acc. Pron.: quod ego nullo modo existimo, welcher Ansicht ich durchaus nicht beitreten kann, Cic. Tusc. 3, 25. – δ) absol.: ut Cicero existimat, Quint.: ut existimant, Quint. – Unpers., ita intellegimus vulgo existimari, Cic.
B) etwas beurteilen, über etw. urteilen, ein Urteil abgeben, -fällen, entscheiden, bei Cicero namentlich oft von der kritischen Beurteilung und Würdigung der Schriften u. Schriftsteller (s. Jahn Cic. Brut. 92), 1) im allg.: α) m. Acc.: ex. cotidianae vitae consuetudinem, Ter. heaut. 282 sq. – β) m. de u. Abl.: de qua causa vos existimare, quam etc.... melius est, Liv.: de scriptoribus, qui nondum ediderunt, existimare non possumus, Cic.: ex. eventu de consilio alcis, Cic.: quis autem de ipso sapiente aliter existimat, quin m. Konj., wer möchte nicht über den W. die Ansicht haben, daß usw., Cic. de fin. 5, 32. – bene od. male ex. de alqo, gut oder schlecht über jmd. urteilen, -über od. von jmd. sprechen, Cic. u.a. – Unpers., exstant orationes, ex quibus existimari de ingeniis eorum potest, Cic. – γ) m. folg. indirektem Fragesatz: existimabitis, qualis illa pax aut deditio sit, Sall.: existimari non potest, vix existimari potest, utrum... an etc., Caes. u. Liv.: nunc vos existimate, facta an dicta pluris sint, Sall. – δ) absol., u. zwar Partic. subst., existimantes, ium, m., die kritischen Beurteiler u. Würdiger, die Kunstrichter, Kritiker, Cic. Brut. 92. – 2) insbes. als t. t. der Ärzte, die über einen Fall ein Urteil-, ein Gutachten-, ein visum repertum abgeben, nec in tot vulneribus, ut Antistius medicus existimabat, letale ullum repertum est, Suet. Caes. 82, 3. – ➳ Gew. Form existimo, doch auch existumo; archaist. exaestumo, Corp. inscr. Lat. 1, 198. lin. 15; aber exaestimo verworfen von Victorin. 1, 4, 86. p. 22, 7 K.
I tr., ¶ 1 juger, considérer, être dʼavis, penser, croire : avarum aliquem Cic. Verr. 2, 3, 190, considérer qqn comme avide ; si innocentes existimari volumus Cic. Verr. 2, 2, 28 ; si nous voulons être considérés comme des gens intègres ; in hostium numero existimati Cic. Verr. 1, 1, 13, comptés au nombre des ennemis || [avec prop. inf.] juger que : Cic. Fin. 2, 44 ; Tusc. 3, 72 ; [pass. pers.] cum Silano contendere existimatur Cic. Att. 1, 1, 2, il est considéré comme compétiteur de Silanus, cf. de Or. 2, 4 ; Cæs. G. 6, 13 ; [avec interr. ind.] eorum quanta mens sit existimare Cic. Tusc. 1, 59, juger la puissance de leur intelligence, cf. Cæs. C. 3, 102, 3 ; Sall. J. 85, 14 ; Liv. 22, 59, 14 ¶ 2 = æstimare, apprécier [avec gén. de prix] : Pl. Capt. 678 ; Sulp. Ruf. d. Cic. Fam. 4, 5, 2 ; Nep. Cato 1, 2 ; Suet. Aug. 40.
II intr., avoir une opinion, juger ; de aliquo Cic. Leg. 1, 7, avoir une opinion sur qqn ; bene existimare de aliquo Cic. Att. 6, 2, 3, avoir bonne opinion de qqn, cf. Br. 298 ; Verr. 2, 2, 117 ; de iis male existimant Cic. Off. 2, 36, ils ont mauvaise opinion dʼeux || [pass. imp.] Br. 82 ; Rep. 2, 28 || existimantes pris substt , les critiques : Cic. Br. 92.
- 1. schatten, waard achten, aanslaan (m. gen., bv. parvi, magni, pluris);
- 2. beoordelen, houden voor, beschouwen als, pass.: doorgaan voor, gelden als, beschouwd worden als (act.: m. dubb. acc.; pass.: m. dubb. nom.; act. en pass.: m. gen.); ➤ alqm hostem ~; alqm avarum ~; alqm idoneum ~; alqd verum ~; optimarum partium existimari als aanhanger v.d. aristocraten; in hostium numero ~ rekenen tot; in probro existimari;
- 3. beslissen, oordelen (over: de; m. afh. vr.; op grond van: ex) [de ingeniis; de scriptoribus; ex eventu de alcis consilio; bene de re gunstig over iets oordelen, met iets ingenomen zijn; male de re een lage dunk hebben van]; — subst. exīstimantēs, ium m critici;
- 4. menen, geloven (meestal m. aci.; pass. m. nci.); ➤ nihil precibus te perfecturum esse existimo; quod ego nullo modo existimo; qui vivere existimantur.
估量。想。— eum avarum 以彼爲慳吝。— de ejus impudentia 謂其無恥。 De omnibus bonis male existimo 疑諸善人。Existimatur in probro 人以爲卑。
Suggest a Translation
See an image
- ex + aestimo, to value, estimate, reckon: vita tanti existimata: magni operam eius, N.— To appreciate, value, esteem, judge, consider, suppose, think, expect: vitae consuetudinem, pass judgment on, T.: alqd nullo modo: eum avarum: se parem armis, S.: Fulcinius honestus existimatus est: se minus timidos existimari velle, Cs.: utcunque (haec) existimata erunt, L.: quem ad modum existimes, vide, your habits of thought: te non existimas conflagraturum?: praecavendum existimabat, Cs.: disciplina in Galliam translata esse existimatur, Cs.: ita intellegimus volgo existimari: Quanto labore partum, T.: facta an dicta pluris sint, S.: utrum ... an ... existimari non poterat, be determined, Cs.: de alquā causā, L.: quid de imperatoribus existiment: aliter de sapiente, quin, etc.: existimari de ingeniis eorum potest, an estimate may be formed: in hostium numero existimari, be regarded as an enemy.
-
…certiorem faciant. Hi constanter omnes nuntiaverunt manus cogi, exercitum in unum locum conduci. Tum vero dubitandum non existimavit quin ad eos proficisceretur. Re frumentaria provisa castra movet diebusque circiter XV ad fines Belgarum pervenit. Eo cum…
Julius Caesar, Gallic War
-
…quin tela in nostros coicerent. Legatum ex suis sese magno cum periculo ad eum missurum et hominibus feris obiecturum existimabat. Commodissimum visum est C. Valerium Procillum, C. Valerii Caburi filium, summa virtute et humanitate adulescentem…
Julius Caesar, Gallic War
-
…. Quod si quid ei a Caesare gravius accidisset, cum ipse eum locum amicitiae apud eum teneret, neminem existimaturum non sua voluntate factum ; qua ex re futurum uti totius Galliae animi a se averterentur. Haec cum pluribus…
Julius Caesar, Gallic War
-
…ac nequitiae pertimescenda. an, cum bello vastabitur Italia, vexabuntur urbes, tecta ardebunt, tum te non existimas invidiae incendio conflagraturum his ego sanctissimis rei publicae vocibus et eorum hominum qui hoc idem sentiunt mentibus pauca respondebo .…
Cicero, in Catilinam
-
…adficerentur, sive spe salutis inducti, quod in tanta multitudine dediticiorum suam fugam aut occultari aut omnino ignorari posse existimarent, prima nocte e castris Helvetiorum egressi ad Rhenum finesque Germanorum contenderunt. Quod ubi Caesar resciit, quorum per…
Julius Caesar, Gallic War
-
…intrari sed ne perspici quidem posset. His rebus cum iter agminis nostri impediretur, non omittendum sibi consilium Nervii existimaverunt. Loci natura erat haec, quem locum nostri castris delegerant. Collis ab summo aequaliter declivis ad flumen Sabim…
Julius Caesar, Gallic War
-
…a Bibracte, oppido Haeduorum longe maximo et copiosissimo, non amplius milibus passuum XVIII aberat, rei frumentariae prospiciendum existimavit ; ; itaque ; iter ab Helvetiis avertit ac Bibracte ire contendit. Ea res per fugitivos L…
Julius Caesar, Gallic War
-
…oppido pons ad Helvetios pertinet. Allobrogibus sese vel persuasuros, quod nondum bono animo in populum Romanum viderentur, existimabant vel vi coacturos ut per suos fines eos ire paterentur. Omnibus rebus ad profectionem comparatis diem dicunt, qua…
Julius Caesar, Gallic War
-
…antea de conloquio postulasset, id per se fieri licere, quoniam propius accessisset seque id sine periculo facere posse existimaret. Non respuit condicionem Caesar iamque eum ad sanitatem reverti arbitrabatur, cum id quod antea petenti denegasset ultro polliceretur…
Julius Caesar, Gallic War
-
…nova atque inusitata specie commoti legatos ad Caesarem de pace miserunt, qui ad hunc modum locuti, non se existimare Romanos sine ope divina bellum gerere, qui tantae altitudinis machinationes tanta celeritate promovere possent, se suaque omnia eorum…
Julius Caesar, Gallic War