famulitium
fămŭlĭtĭum, ii, n. [famulus] (ante- and post-class.).
- Abstr., servitude, slavery: famulitium (al. famuletium) dicebatur, quod nunc servitium, Paul. ex Fest. p. 87, 3 Müll.—
- II Concr., the servants or slaves of a household: unus e famulitio, Macr. S. 1, 7: Veneris, Mart. Cap. 8, § 804; Spart. Sever. 6; Ap. Met. 8, 22, 8; id. Mag. p. 285, 1.
famulitium, iī, n. (famulus), I) das Dienen, die Dienstbarkeit, Iul. Val. 1, 28 (32); vgl. Paul. ex Fest. 87, 3 (wo Otfr. Müller famuletium schreibt). – II) konkret, das Gesinde, die Dienerschaft, frequens, Apul.: aulicum, Hofbedienten, Spart.
quolibet e ~io suadente
quem cum quadam fornicaria sua sub paterni ~ii imagine habitare scripsisti
cum patre in castris ac ~io regio prope educatus
domino N. bellus ‥ misellus quicquid uspiam †famulitu [(l. famulitii ]
tantum Domini quoddam sui ~ium se aggressum perhibuit
assiduitatem ad Dei ~ium
familitium, -tii, i. servitium
familitium, servitium, obsequium, clientela, obsequela
fămŭlĭtĭum, ĭī, n. , service [chez un maître] : J. Val. 1, 28 || troupe dʼesclaves : Macr. Sat. 1, 7.