famulor
famulor, to be a slave, serve
fămŭlor, ātus, 1, v. dep. n. [famulus], to be a servant, to serve, attend, wait upon.
- I Prop. (rare but class.): cum autem hi famulantur (with alterius esse and opp. sui esse), Cic. Fragm. ap. Non. 109, 6 (Rep. 3, 25 ed. Mai. et Mos.): alicui jucundo labore, Cat. 64, 161: famulati Deo, Tert. Res. Carn. 47: famulantis fistula Phoebi, Stat. S. 3, 3, 58: Fortuna famulante, Claud. B. G. 513.— Transf., of inanim. objects: terra omnibus cruciatur horis, multoque plus, ut deliciis, quam ut alimentis nostris famuletur, Plin. 2, 63, 63, § 157.
- —Hence, fămŭlan-ter, adv., servilely, submissively, Att. ap. Non. 111, 28 (Rib. Trag. Fragm. p. 218).
famulor, ātus sum, ārī (famulus), dienen, jmdm. dienstbar sein, Cic. u.a.: f. alci, Catull. u.a., alci rei, Plin. u.a. (vgl. Bünem. Lact. 2, 5, 6): captae (Genet.) indigno famulatur amore, Val. Flacc. – übtr., v. Lebl., ut (terra) multo plus deliciis, quam ut alimentis nostris famuletur, Plin. 2, 157: artes ad honorem hominum et falsas divitias famulantes, Augustin. conf. 1, 7. – ➳ parag. Infin. famularier, Sedul. carm. pasch. 2, 197.
fămŭlor, (16) ātus sum, ārī (famulus), intr., servir, être en service : Cic. Rep. 3, 37 || [fig.] subvenir : Plin. 2, 63.
- 1. dienaar zijn; dienen (m. dat.) [deo];
- 2. (metaf.) onderworpen zijn aan (m. dat.) [divinae potentiae].
famulor —, ārī, dep.
- famulus, to be a slave, serve: alcui, Ct.