fidicen
fidicen, a luteplayer, lyrist, minstrel, harper
fĭdĭcen, ĭnis, m. [2. fides-cano],
- a luteplayer, lyrist, minstrel, harper: Socratem fidibus docuit nobilis fidicen, Cic. Fam. 9, 22, 3; id. N. D. 3, 9, 23 (with tibicen); Val. Max. 3, 6, 4; Mart. Cap. 3, § 296.—Poet. transf., a lyric poet: Latinus, Hor. Ep. 1, 19, 33: Romanae lyrae, id. C. 4, 3, 23: lyrae Pindaricae, Ov. P. 4. 16, 28; and in apposition: doctor Argivae fidicen Thaliae (Apollo), Hor. C. 4, 6, 25.
fidicen, cinis, m. (fides, ium, u. cano), I) der Saitenspieler, Lautenspieler, Cic. de nat. deor. 3, 23. Val. Max. 3, 6, 4. Mart. Cap. 3. § 296. – II) übtr. = der Odendichter, Lyriker, lyrae Rom., Hor.: lyrae Pindaricae, Ov.: hunc ego Latinus volgavi fidicen, Hor.
~en, qui cum cithara canit; a fidibus dictum
~en,harperi
noto quod quis bonus et quod ~en, ignotum tamen est an sit ~en bonus
~inem previum habens et precentorem cantilene notulis alternatim in fidicula respondentem
~en,fiðelere
~en, A.a fydelere
de te [sc. Goscelino ] cecini ‥ / summe poetarum, fidicen pius ecclesiarum
fĭdĭcen, (14) ĭnis, m. (fides 4, cano), joueur de lyre : Cic. Fam. 9, 22, 3 || poète lyrique : Hor. Ep. 1, 19, 33 ; Ov. P. 4, 16, 28.
fidicen inis, m
- 2 fides+1 CAN-, a luteplayer, lyrist, minstrel, harper: nobilis: Latinus, lyric poet, H.: Romanae lyrae, H.