fido
fido, to trust, confide, put confidence in, rely upon
- to trust, confide, put confidence in, rely upon a person or thing (rare; in the verb. finit. mostly poet.; but class. in the part. praes. and P. a.).
- α With dat.: fidere nocti, Verg. A. 9, 378: fugae fidens, id. ib. 11, 351: pestilentiae fidens (with societate fretus), Liv. 8, 22, 7: taedae non bene fisa, Ov. M. 15, 827: qui sibi fidit, Hor. Ep. 1, 19, 22; id. S. 2, 2, 108: puer bene sibi fidens, Cic. Att. 6, 6, 4.—
- β With abl.: hac (Cynosurā) fidunt duce nocturnā Phoenices in alto, Cic. poët. N. D. 2, 41, 106; id. Ac. 2 (Luc.), 20, 66: arcu fisi Getae, Ov. P. 4, 9, 78: cursu, id. M. 7, 545: ope equinā, id. ib. 9, 125: pecuniā, Nep. Lys. 3 fin.: prudentiā consilioque fidens, Cic. Off. 1, 23, 81.—Doubtful, whether dat. or abl. (v. Zumpt, Gr. § 413; cf. confido): nec nitido fidit adultero, Hor. C. 3, 24, 20: pictis puppibus, id. ib. 1, 14, 15: (Jugurtham) Mario parum fidere, Sall. J. 112, 2: ingenio, Quint. 10, 7, 18; cf.: ingenio suo, Plin. Ep. 4, 13 fin.: suis rebus, Cic. Att. 10, 8, 2.—
- γ With inf.: fidis enim manare poëtica mella Te solum, Hor. Ep. 1, 19, 44; Sil. 1, 432: parum fidens pedibus contingere matrem, Luc. 4, 615: fisus cuncta sibi cessura pericula, Caesar, id. 5, 577.—
- δ Absol.: ubi fidentem fraudaveris, i. e. who trusts (you), Plaut. As. 3, 2, 15 (559).
- —Hence, fīdens, entis, P.a. (lit., trusting to one's self, self-confident; hence), confident, courageous, bold: qui fortis est, idem est fidens, qui autem est fidens, is profecto non extimescit: discrepat enim a timendo confidere, Cic. Tusc. 3, 7, 14: fidenti animo gradietur ad mortem, id. ib. 1, 46, 110; cf.: tum Calchas haec est fidenti voce locutus, id. poët. Div. 2, 30, 64: fidens animi, Verg. A. 2, 61; Tac. A. 4, 59 fin.; so, fidens armorum, Luc. 9, 373.—Comp.: Romanus, fidentior, Amm.16, 12 al.—Sup.: fidentissimo impetu acies motae, Amm.27, 10, 12.— Adv.: fīdenter, confidently, fearlessly, boldly: timide fortasse signifer evellebat, quod fidenter infixerat, Cic. Div. 2, 31, 67: agere, id. Ac. 2 (Luc.), 8, 24: confirmare, id. de Or. 1, 56, 240; cf. id. N. D. 1, 8, 18.—Comp.: paulo vellem fidentius te illi respondisse, Cic. Att. 6, 1, 21.—Sup.: accedere fidentissime, Amm.17, 1, 9; August. Ver. Rel. 3.
➳ fut. fidebo Nov. Com. 10 ; fut. ant. fĭderis Commod. Instr. 2, 15, 10.
倚賴。盼望。— sibi 大胆。自恃。— nocti 乘夜而行。— cursu 賴跑。— animo suo 大胆。Parum — ei 不深信之。 Fidebo pro Fidam.
Suggest a Translation
See an image
- 1 FID-, to trust, confide, put confidence in, rely upon: nostrae causae: nocti, V.: pestilentiae, L.: puer sibi fidens: Hac (Cynosurā) fidunt duce: ope equinā, O.: pictis puppibus, H.: suis rebus: fidis enim manare poëtica mella Te solum, H.
-
…, quiescamus. id ego contra puto. istum enim victorem magis relinquendum puto quam victum et dubitantem magis quam fidentem suis rebus. nam caedem video si vicerit et impetum in privatorum pecunias et exsulum reditum et tabulas novas et…
Cicero, Epistulae ad Atticum
-
…quid iracundius contumeliosius aut neglegentius, quae fert vita hominum. quid si quid filius puer et puer bene sibi fidens qui esset dolor quem pater non dimittebat teque id censere moleste ferebat. at nunc Coelius non dico equidem quod…
Cicero, Epistulae ad Atticum
-
…quas in Capitolio dedicatas videmus proxume a M. Aemilio Scauro, ante autem ab A. Atilio Calatino erat Fides consecrata. vides Virtutis templum vides Honoris a M. Marcello renovatum, quod multis ante annis erat bello Ligustico…
M. Tullius Cicero, de Natura Deorum
-
…ubi praefecti, ubi tribuni tui si civis Romanus dignus isto negotio nemo fuit, quid civitates quae in amicitia fideque populi Romani perpetuo manserant ubi Segestana, ubi Centuripina civitas quae cum officiis fide vetustate, tum etiam cognatione populi…
Cicero, in Verrem
-
…depulsio. ex quo intellegitur prudentiam quoque et mentem a deis ad homines pervenisse ob eamque causam maiorum institutis Mens Fides Virtus Concordia consecratae et publice dedicatae sunt ; quae qui convenit penes deos esse negare, cum eorum augusta et…
M. Tullius Cicero, de Natura Deorum
-
…ea res ex qua animus aegrotat, oriantur unde intellegi debet perturbationem quoque omnem esse in opinione. Et si fidentia, id est firma animi confisio, scientia quaedam est et opinio gravis non temere adsentientis, metus quoque est…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes
-
…. extremum in bonis Facilitas fama popularis v. gloria felicitas successus, non εὐδαιμονία cf. Fischer p. fidens fidentia, πίστις finis bonorum sec. singulos philosophos, sec. Epicurum, sec. Stoicos fines bonorum et…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes
-
…extremum in bonis Facilitas fama popularis v. gloria felicitas successus, non εὐδαιμονία cf. Fischer p. fidens fidentia, πίστις finis bonorum sec. singulos philosophos, sec. Epicurum, sec. Stoicos fines bonorum et malorum…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes
-
…mihi significare visa est. de M. Octavio iterum iam tibi rescribo te illi probe respondisse ; paulo vellem fidentius. nam Caelius libertum ad me misit et litteras accurate scriptas et de pantheris et a civitatibus. rescripsi alterum…
Cicero, Epistulae ad Atticum
-
…multo acerbius multoque durius. quodne nos petimus precibus ac lacrimis, strati ad pedes, non tam nostrae causae fidentes quam huius humanitati, id ne impetremus pugnabis, et in nostrum fletum inrumpes, et nos iacentis ad pedes…
Cicero, pro Ligario