About
Menu

finibilis

finibilis [cf. 1 finis 6, 2finire 6, 9] 1 that can be ended, limited, finite. breve sit omne ~e ad infinitum tendenti Gosc. Lib. Confort. 88; in eadem propositione ex parte aliqua est necessitas, propter hoc quod non ~is est ejus veritas, et ex parte alia contingentia, quia que est vera potuit sine initio non fuisse vera Gros. 171; est ‥ finitum et compositum ex finiente et ~i, finiens aut quod finit vel terminat, ut punctus Bacon VII 31; actus ‥ nullo modo finitus per potenciam nec ~is, cujusmodi actus Deus est, maxime cognoscibilis est Middleton Sent. I 40; Ib. 382 (v. finibilitas). 2 that may be affected by a final cause. secunda [conclusio] est quod primum finitivum est incausabile. probatur, quia infinibile, alias non primum. ‥ ~e excellitur a fine in bonitate et per consequens in perfeccione Duns Ord. II 166.

Saved

Recent