finitivus

fīnītīvus, a, um, adj. [finio] (post-Aug.), rhet. and gram. t. t.

• In rhetoric, defining, explaining: status, Quint. 3, 6, 5; 26: causa, id. 7, 3, 26.—
• II In gram.
• • A Modus, definite, i. e. the indicative, Diom. p. 328 P.—
  • B Final: litterae, Mart. Cap. 3, § 240: quaestio, id. 5, § 466.

fīnītīvus, a, um (finitus), I) die Endung betreffend, End-, litterae, Mar. Victorin. art. gr. 1, 3, 28 = 7, 17 K. – II) auf Bestimmung (Erklärung) beruhend, status, Quint.: causa, Quint.: quaestio, Mart. Cap.: modus, der Indikativ, Diom.

1 finitivus v. finitimus

2 finitivus [CL] 1 (rhet.) defined, definite. si ‥ aliquis ‥ certificatus de una conclusione ~a eam assereret (Kyn.) Ziz. 98. 2 (gram.) finite. declinantur ‥ hoc modo verba activa et passiva ordinis primi ~a Bonif. AG 499; acusativus potest a parte ante ‥ proprie construi cum modo infinitivo, et ideo potentiam habet alico modo ut construatur cum modo ~o, licet inproprie Bacon XV 40. 3 (rhet.) terminal, occurring at the end. in omni genere dictaminum tres ‥ distinctiones ‥ quarum prima est suspensiva, secunda constans, tertia ~a. ‥ ~a est qua finitur oratio et ipsa dicentis intentio Gerv. Melkley AV 217–8; periodus ‥ interpretatur ‥ stella seu color lucens et est ~a Dictamen 337. 4 (phil.) directing to an end. aliqua natura est in entibus ~a Duns Prim. Princ. 757.

fīnītīvus, a, um (finitus), qui termine, final : Capel. 3, 240 || [gramm.] modus Diom. 338, 16, le mode indicatif || [rhét.] status Quint. 3, 6, 5, genre de cause reposant sur une définition, cf. 12, 2, 19.

finitivus , a, um. adj.
定限者。

Suggest a Translation
See an image