finiens
finiens, a boundary, horizon
fīnĭens, entis, v. finio, I. B.
fīniēns, entis, m. (finio), sc. orbis, der Horizont, Cic. de div. 2, 92. Sen. nat. qu. 5, 17, 2.
fīnĭēns, tis (finio), orbis Cic. Div. 2, 92 ; circulus Sen. Nat. 5, 17, 2, lʼhorizon.
finiens , tis. part. et, v. finio
See an image
See an image
fīniēns ntis, m
- P. of finio, a boundary, horizon, only plur.