finitor
finitor, a limiter, surveyor
fīnītor, ōris, m. [finio].
- One who determines boundaries, a surveyor (syn.: decempedator, metator): quaestori permittant, finitorem mittant: ratum sit, quod finitor uni illi, a quo missus erit, renuntiaverit, Cic. Agr. 2, 13, 34; 2, 17, 45; 2, 20, 53; Non. 1, 37.—Comically: ejus (argumenti) nunc regiones, limites, confinia Determinabo: ei rei ego sum factus finitor, Plaut. Poen. prol. 49.—
- B Transf.: circulus, the horizon, Sen. Q. N. 5, 17, 2; Luc. 9, 496.—*
- II One who ends: o cunctis finitor maxime rerum (Pluto), Stat. Th. 8, 91.
fīnītor, ōris, m. (finio), I) der »Abgrenzer« = a) der Feldmesser, Vermesser, beim Ausmessen u. Austeilen der Ländereien an Kolonisten, Cic. de leg. agr. 2, 34 u.a.: scherzh. übtr., Plaut. Poen. prol. 49. – b) übtr., der Horizont, Sen. nat. qu. 5, 17, 3 u.a. – II) der Endiger, Stat. Theb. 8, 91.
signifer obliquus visus finitor orizon / lacteus a lactis nomine nomen habens
percutit axe ceniz, visus finitor, horizon / et Styga cum superis communi limite nodat
circulus est dictus visus finitor orizon
fīnītŏr, (13) ōris, m. (finio), celui qui marque les limites, qui délimite, arpenteur : Cic. Agr. 2, 34 ; Pl. Pœn. 49 || [fig.] finitor circulus Sen. Nat. 5, 17, 3, lʼhorizon || celui qui achève, qui anéantit : Stat. Th. 8, 91.
- 1. iem. die de grens bepaalt of aangeeft;
- 2. landmeter;
- 3. horizon; ook attrib.: circulus ~.
fīnītor ōris, m
- finio, a limiter, surveyor.