fugiens
fugiens, fleeing, fleeting
fŭgĭens, entis, Part. and P. a., from fugio.
fugiēns, entis, PAdi. (v. fugio), I) adi. mit Genet. = fliehend, scheu vor usw., laboris, Caes. b. c. 1, 69, 3: doloris, Lact. 3, 8, 13: solitudinis (Ggstz. appetens communionis ac societatis), Lact. 6, 10, 18. – II) subst. = φεύγων, der Beklagte (klass. reus), Cod. Iust. 2, 59, 2.
fŭgĭēns, (16) tis, ¶ 1 part. prés. de fugio ¶ 2 pris adjt : [avec gén.] laboris Cæs. C. 1, 69, 3, qui fuit la peine || [fig.] vinum fugiens Cic. Off. 3, 91, vin qui se passe ¶ 3 pris substt = φεύγων, le défendeur : Cod. Just. 2, 59, 2.
fugiēns entis (genplur. fugientum, H.), adj.
- P. of fugio, fleeing, fleeting: Italia, receding, V.: vinum, fermenting.—Plur. n. as subst: fugientia captat, i. e. what is hard to obtain, H.—Fleet, rapid: penna, H.—Fig., avoiding, averse to: laboris, Cs.