About
Menu

fugito

fugito, to flee eagerly, flee in haste, avoid, shun

fŭgĭto, āvi, ātum, 1, v. freq. a. and n. [fugio], to flee eagerly or in haste (mostly ante-class.).
  • I Neutr.: ita miserrimus fui fugitando, ne quis me cognosceret, Ter. Eun. 847: Graeci fugitantes, Amm.15, 9, 5.—
  • II Act., to flee, avoid, shun (cf. fugio, II.): herum, Plaut. As. 2, 4, 78 (484): amicos senes deditā operā, id. Poen. 3, 1, 5 (508): patrem, Ter. Phorm. 835; cf.: illum amant, me fugitant, id. Ad. 872: quam (puellam) famulae longe, Lucr. 4, 1176: amaracinum fugitat sus et timet omne Unguentum, id. 6, 973: quid illuc est, quod meos te dicam fugitare oculos? Plaut. Capt. 3, 4, 9 (541); cf. id. ib. 13 (545); so, tuum conspectum, Ter. Heaut. 434: fugitant omnes hanc provinciam, Plaut. Capt. 1, 2, 53 (162); 55 (164): qui quaestionem fugitant, bona possident, *Cic. Rosc. Am. 28, 78: fugitant (cornices) iras Palladis, Lucr. 6, 753: necem, Phaedr. 1, 2, 26.—
          • β Poet., with inf. (cf. fugio, II. B. 1. β), to avoid, omit or forbear to do any thing: quod aliae meretrices facere fugitant, Ter. Hec. 776: quicumque suos fugitabant visere ad aegros, Lucr. 6, 1235; id. 1, 658.
  • —Hence, fŭgĭtans, antis, P. a., fleeing, avoiding; with gen.: fugitans litium, Ter. Phorm. 623; Charis. 77 P.

Saved

Recent