habitus
habitus, disposed, inclined
habitus2, a condition, state, plight, habit, deportment, appearance, presence, mien
BWL
sickness is an unnatural condition of the body
Frieze-Dennison Vergil
habitus , ūs, m.: the having itself or one’s self; condition, habit; dress, attire, 1.315. (habeō)
hăbĭtus, a, um, Part. and P. a., from habeo, q. v. fin.
hăbĭtus, ūs, m. [1. habitus, P. a., from habeo], the condition or state of a thing (class.).
- I Lit.
- A In gen., condition, plight, habit, deportment, appearance of the body (in sing. and plur.): cum ille vir (Q. Metellus) integerrima aetate, optimo habitu, maximis viribus eriperetur bonis omnibus, Cic. Cael. 24, 59: qui habitus et quae figura non procul abesse putatur a vitae periculo, id. Brut. 91, 313; cf.: qui non tam habitus corporis opimos quam gracilitates consectentur, id. ib. 16, 64: mediocris, id. ib. 91, 316: oris, id. N. D. 1, 25, 99: oris et vultus, id. Fin. 3, 17, 56: habitu corporis brevis fuit (Horatius), Suet. Vit. Hor.: corporum, Tac. G. 4; cf.: positio caeli corporibus habitum dedit, id. Agr. 11: adde vultum habitumque hominis, Hor. S. 2, 4, 92: moderati aequabilesque, Cic. Fin. 5, 12, 36: signa virginali habitu atque vestitu, deportment, appearance, id. Verr. 2, 4, 3, § 5; cf.: Himera in muliebrem figuram habitumque formata, id. ib. 2, 2, 35, § 87: habitum vestitumque pristinum reducere, Suet. Aug. 40: vestitu calciatuque et cetero habitu, id. Calig. 52: idem habitus cunctis, tonsi rectique capilli, etc., Juv. 11, 149: nudus agas ... en habitum, quo, etc., id. 2, 72: diversus est ascendentium habitus et descendentium: qui per pronum eunt, resupinant corpora; qui in arduum, incumbunt, carriage, posture, Sen. Ep. 123 fin.: cujus motum et habitum et incessum imitaretur, Suet. Claud. 4: morbus est habitus cujusque corporis contra naturam, Cael. Sab. ap. Gell. 4, 2, 3: puberem esse dicunt qui habitu corporis pubes apparet, Ulp. Fragm. 11, 28; Gai. Inst. 1, 196.—
- 2 Of things, esp. of places (so perh. not till after the Aug. per.), condition, habit, appearance, etc.: (praedisccre) patrios cultusque habitusque locorum, Verg. G. 1, 52, cf.: longe alius Italiae quam Indiae visus illi habitus esset, Liv. 9, 17, 17: maris, Val. Max. 3, 3, ext. 4: domicilii, Col. 9, 15, 8: armorum, Liv. 9, 36, 6: pecuniarum, id. 1, 42, 5: temporum, id. 10, 46, 2 et saep.: urbs in habitum pulveris redacta, Val. Max. 9, 3, ext. 3.—
- B In partic., dress, attire (not before the Aug. per.; esp. freq in Suet.; cf.: vestis, vestitus): Punicus cultus habitusque suspectos legatos fecit Hannibalis, Liv. 23, 34, 6: Theopompus permutato cum uxore habitu e custodia, ut mulier, evasit, Quint. 2, 17, 20; cf. id. 3, 7, 6: Romano, Hor. S. 2, 7, 54; cf.: Graeco, Romano uti, Suet. Aug. 98: Gallico, id. Caes. 58: pastorum, Liv. 9, 2, 2: triumphalis, Quint. 11, 1, 3; cf. triumphantis, Suet. Ner. 13: lugentis, id. Calig. 13: scenico, id. Ner. 38: quadrigario, id. Calig. 19: suus, Phaedr. 1, 3, 2: segmenta et longos habitus et flammea sumit, Juv. 2, 124; 3, 177; Tac. H. 1, 85 et saep.—
- II Trop.
- A In gen., quality, nature, character: qui manet ut moneatur semper ... servos is habitu hau probost, Plaut. Stich. 1, 2, 2 (59): justitia est habitus animi communi utilitate conservata suam cuique tribuens dignitatem, Cic. Inv. 2, 53, 160: naturae ipsius habitu prope divino, id. Arch. 7, 15: prudentem non ex ipsius habitu, sed ex aliqua re externa judicare, id. Leg. 1, 16, 45: aut habitu aut natura ... habitu, ut facile et cito irascatur, etc., id. Top. 16, 62: ad rationis habitum perducere, id. Fin. 4, 14, 37: ne gloriari libeat alienis bonis Suoque potius habitu vitam degere, Phaedr. 1, 3, 2: si habitum etiam orationis et quasi colorem aliquem requiritis, Cic. de Or. 3, 52, 199: habitus quidam et quasi gestus (sermonis), Quint. 9, 1, 13; 5, 12, 18; cf. id. 11, 3, 62.—
- B In partic.
- 1 A state of feeling, disposition (friendly or hostile) with regard to any one (mostly post-Aug.): quis fuerit eo tempore civitatis habitus, qui singulorum animi, etc., Vell. 2, 99, 3; cf.: quae mens exercituum, quis habitus provinciarum, Tac. H. 1, 4: hic quidem Romae habitus animorum fuit, id. ib. 1, 8: ex praesenti eos potius quam praeterito aestimat habitu, Liv. 32, 14, 6.—
- 2 In philos. lang., an acquired perfect state or condition: habitum appellamus animi aut corporis constantem et absolutam aliqua in re perfectionem: ut virtutis aut artis perceptionem alicujus, aut quamvis scientiam, et item corporis aliquam commoditatem, non natura datam, sed studio et industria partam, Cic. Inv. 1, 25, 36: habitus ... in aliqua perfecta et constanti animi aut corporis absolutione consistit, etc., id. ib. 2, 9, 30.
1. habitus, a, um, PAdi.: (v. habeo), irgendwie gehalten, genährt, equus male h., Masur. Sabin. bei Gell. 4, 20, 11: corpulentior videre atque habitior (ziemlich gut genährt, wohl bei Leibe), Plaut. Epid. 10 L.: u. so si qua est (virgo) habitior paulo, Ter. eun. 315: eques habitissimus (höchst wohlgenährter), Masur. Sabin. bei Gell. 4, 20, 11. Vgl. Paul. ex Fest. 102, 1. – ➳ Ter. heaut. 402 hält Wagner für verderbt u. schlägt zu lesen vor: immo ut patris tui vidi esse habitum, diu etiam turbas dabit.
2. habitus, ūs, m. (habeo), das »Sich-Gehaben«; dah. I) die äußere Erscheinung, das Äußere, das Aussehen, die äußere Gestalt, die äußere (schöne od. unschöne) Haltung, Stellung des Körpers u. seiner Teile, A) im allg., mit u. ohne corporis, Sen., Curt. u.a.: oris, Gesichtsbildung, Cic.; u. verb. oris et corporis, Curt.: h. oris lineamentaque, Liv.: h. haud indecorus, Curt.: Plur., habitus corporis opimi, Cic.: moderati aequabilesque, Cic. – auch augenblickliche Haltung, Stellung, Lage, hab. sedentis, Suet.: h. corporis quiescenti quam defuncto similior (v. der Leiche des ältern Plinius), Plin. ep.: illorum (iratorum) habitum intuere, Sen.: diversus est habitus ascendentium et descendentium, Sen.: durante adhuc habitu, in quo mors quemque deprehenderat, Curt. – prägn., die Wohlgestalt, lupi, Ambros. de virgg. 2, 4, 28. – B) insbes., die äußere Erscheinung in Anordnung des Putzes, der Kleidung od. Rüstung, die Tracht, das Äußere, 1) eig., oft verb. habitus atque vestitus, habitus vestitusque, habitus cultusque, cultus habitusque, Cic., Liv. u.a. (vgl. Gronov Liv. 20, 27, 11. Fabri Liv. 23, 34, 6. Burmann Suet. Caes. 44). – u. so hab. vestis, Liv. u. Curt.: hab. virginalis, Cic.: fabrilis (eines Schmiedes), Arnob.: nuptialis, Augustin.: citharoedicus vel tragicus, Eutr.: regum Persarum, Iustin.: pastorum, Liv. – 2) meton., die Klei dung selbst (woher das franz. l'habit), venatorius h., Vopisc.: venatorum h., Frontin.: luxurians h., prachtvolle Kleidung, Kleiderluxus, Sen. rhet.: permutato cum uxore habitu, Quint.: sparsi per domos occulto habitu, Tac.: im Bilde, suo habitu vitam degere, im eigenen Rocke (nicht in geborgtem Schmucke) sein L. hinbringen, Phaedr. 1, 3, 2. – II) übtr.: A) die Beschaffenheit, der Zustand, die Lage, pecuniarum, die Vermögensverhältnisse, Liv.: Italiae, Cic.: domicilii, Col.: locorum, Sen. rhet.: maris, Val. Max.: concussum et labentem civitatis statum in pristinum habitum revocare, Val. Max. – si ex habitu novae fortunae et novi, ut ita dicam, ingenii, quod victor sibi induerat, spectetur, Liv.: naturae ipsius habitu prope divino, durch beinahe gottähnliche Naturanlage, Cic. – B) insbes. (wie ἕξις), 1) = der passive Zustand, die Stimmung des Körpers od. der Seele, a) übh.: in integerrima aetate, optimo habitu, vom besten Befinden, Cic.: virtus est animi habitus naturae modo atque rationi consentaneus, Cic.: et hic quidem Romae tamquam in tanta multitudine habitus animorum fuit, Tac. – dah. b) die Stimmung, = Gesinnung, provinciarum, Tac.: quis fuerit eo tempore civitatis habitus, Vell. – 2) als philos. t. t. = die erworbene Eigentümlichkeit, die persönliche (individuelle) Eigenschaft, Cic. de inv. 1, 36 u. 2, 30.
elationis ~u
non unus erit vite et vegetationis ~us
febris ~us est dispositio relicta in corpore secundum quam habet redire in actum distemperantie; febris ergo ~us continua est interpolata, set febris actus nequaquam
ille ~us qui dicitur scientia est species intelligibilis primi objecti
quis ‥ dubitat quin ~us mentis non dependet ab ~u corporali?
ammonemus presbiteros ut populum Dei bonis exemplis ~u sancto doceant
vester ~us circa me
~u lugubris et vultu dejectus
duo zabuli humano ~u
†habito
calamistrati varia vellera vestibunt, et exterior ~us interiora signabit
aperte innuere videtur Augustinus Deum dici factum hominem secundum ~um
vestis ejus et calceamenta et lectualia ex moderato ‥ ~u erant
~um, vestum
~us, ornatus
misericors, communis, solo ~u contentus
mutato ~u(v.
habet duos ~us pro equitacione deputatos
~u meroris abjecto
ut sacerdotes veteris et novi testamenti in tonsura et ~u discernerentur
illo ~u vivant quo orientales monachi degunt ‥, et non tinctis Indie coloribus aut veste preciosa
Anselmus, vita peccator, ~u monachus
Ælfegus ‥ ab infantia sua sacre religionis vita et †habita [l. habitu ] decoratus
capite ‥ tonso monachalem cepit ~um
licet ‥ archiepiscopus ~um monachalem ‥ canonicali habitu suppressisset
letali vulnere percussus post triduum in ~u monachili mortuus est
condixerunt ‥ quidam armigeri ut in ~u religiosorum ‥ hastiludium tenerent ‥ una pars in ~u monachali ‥ altera in habitu canonicali
domine Alicie de T., moniali de Clerkenewelle ‥ pro ~u suo, xx s.
abbatem ‥ expoliaverunt de ~u suo monachali et ‥ vestierunt de quodam veste seculari
in expensis factis circa rasuram fratrum R. ‥ et W., ‥ in ij ~ibus emptis pro eisdem
fratri H. B. ordinis Minorum ‥ in panno gresio pro ~u suo faciendo
in ~u sue regencie
jurabis quod habes ~um de proprio gradui tuo competentem
deferens ~um ordinis milicie Templi
mutato ‥ ~u saeculari
in laico ~u
deposito saeculari ~u et sanctimonialium indumento assumpto, abbatissae fungebatur officio
si abjectis monachicis vestimentis in seculari ~u ad monasterium redit
secularem ~um mutavit et ‥ monachile scema subiit
si ‥ in seculari ~u mortuus fuero
reddendo ‥ matri mee dum vixerit in seculari ~u iiij m. argenti annuas
ut nullus ecclesie canonicus ‥ in ~u seculari per ecclesiam discurrat
sanctae conversationis ~um petentes
idiotis clericis ejectis ‥ sanctions †serici [v. l. seriei ], sc. monachici ~us prefeci pastores
obtulerunt filiam suam ‥ quatinus ‥ in ~u religionis perenniter servaret
resume ~um sponsae Christi
impediunt ‥ matrimonium votum, ordo, ~us
monachi ‥ dixerunt quod libencius ~um suum relinquerent ‥ quam contra ecclesie libertatem ‥ factum tam enorme ‥ attemptarent
in ~o [sic ] regulari ejusdem [sc. Cisterciensis ] ordinis ‥ conversandi
si vellent sub regula vivere et in ~u regulari militare
suscipiens habitum Benedicti
monachicum ~um suscepit ibique ‥ iij annis mansit
cum per infirmitatem ~um monachicum sumpsisset
Willelmus de B. r. c. de c m. per sic quod Robertus de R. et uxor sua ‥ possint ~um religionis suscipere
Ricardus, cum esset xij annorum ‥ suscepit ~um monacalem in domo sua et ibi moram fecit in eodem ~u per xx annos
frater ‥ obiit in abitu religionis et antequam sumpserat abitum illum dederat ei terram illam
utrum ‥ invita et repugnans vi susceperit ~um religionis
quidam in Alemannia ‥ se asserentes religiosos ‥ ~um religionis, sed levem, susceperunt
die quo ~um religionis assumpsit
vidit ‥ hominem ‥ cui jam in saeculari ~u degens vulnus inflixit
omnibus qui in ~u laico constituti sunt
ut nullus ~us ex numero laicorum ad se pertrahat ‥ ullum monasterium
nullo modo in rerum forinsecarum ~u reperiam quod ei competenter offerre prevaleam
privatio et ~us habent fieri in eodem et circa idem tempore determinato
predicamentum ‘~us’ non potest cognosci sine predicamento ‘ubi’(
ethicus ‥ in anima tria fieri opinatur: potentiam, passionem, ~um [cf. ]: τὰ ἐν τῇ ψυχῇ γινομένα τριά ἐστί, πάθη, δυνάμεις ἕξεις Arist. Eth. Nic. II 4
~us ‥ medium est inter potentiam et actum, quo potentia in actum ‥ exeat
substantia, quantitas, qualitas, actio, passio, relatio, quando, ubi, situs, ~us; ‥ ~us quia partim naturalis est et partim artificialis, partim ad physicum spectat, ut cutis, pilus et hujusmodi, que sunt naturales habitus, partim ad mechanicum, qui est operativus et non speculativus, ut tunica, galea et hujusmodi habitus artisfacti
~us et est ~us et est forma, in quantum ~us, habet distinccionem ab objecto, sed in quantum forma, potest distingui a principio activo
~um ‥ oportet privacionem suam natura precedere
Aristotiles et Averois ‥ ponunt nigredinem privacionem esse claritatis, et albedinem ~um sive formam
omnis privatio presupponit ~um
ita tamen ut si terra illa pecoribus †habitum daret [] , Asser Alf. 16 : ita tamen si illa terra hominibus et pecoribus habitaretur; Fl. Worc. I 78 : ut si terra illa pecoribus abundaret M. Par. Maj. I 386
1 hăbĭtus, (16) a, um, ¶ 1 part. de habeo ¶ 2 adjt , bien portant, bien en chair : habitior Pl. Epid. 10, en assez bon point, cf. Ter. Eun. 315 ; habitissimus Sabinius Masurius d. Gell. 4, 20, 11.
2 hăbĭtŭs, (8) ūs, m. , ¶ 1 manière dʼêtre, dehors, aspect extérieur, conformation physique : oris Cic. Nat. 1, 99, les traits du visage ; oris et vultus Cic. Fin. 3, 56, la disposition du visage et de la physionomie ; ætas atque habitus virginalis Cic. Verr. 2, 4, 74, lʼâge et lʼaspect extérieur dʼune vierge, cf. Cic. Verr. 2, 4, 5 ; cultus habitusque Liv. 23, 34, 6, le costume et lʼallure générale ; habitus corporis opimi Cic. Br. 64, des embonpoints ; corpori mediocris habitus accesserat Cic. Br. 316, mon corps avait acquis un embonpoint raisonnable ; attitude, contenance : diversus est ascendentium habitus et descendentium Sen. Ep. 123, 14, lʼattitude du corps est tout opposée dans la montée et la descente, cf. Suet. Claud. 4 ; moderati æquabilesque habitus Cic. Fin. 5, 36, contenances réservées et naturelles ¶ 2 mise, tenue : pastorum habitu Liv. 9, 2, 2, avec la mise des bergers ; triumphalis Quint. 11, 1, 3, tenue du triomphateur, cf. Suet. Cal. 52 ; Nero 38, etc. || vêtement : Quint. 2, 17, 20 ; 3, 7, 6 ¶ 3 [fig.] manière dʼêtre, état : a) Italiæ Liv. 9, 17, 17, la manière dʼêtre de lʼItalie ; vestis armorumve Liv. 9, 36, 6, la nature des vêtements ou des armes ; pro habitu pecuniarum Liv. 1, 42, 5, selon la situation de fortune ; naturæ ipsius habitu prope divino Cic. Arch. 15, par une disposition presque divine de leur nature même ; orationis Cic. Br. 227, tenue du style ; b) complexion, constitution : vir optimo habitu Cic. Cæl. 49, homme dʼune complexion excellente ; qui habitus et quæ figura... Cic. Br. 313, complexion (état physique) et conformation qui... ; prudentem non ex ipsius habitu, sed aliqua re externa judicare Cic. Leg. 1, 45, juger de la prudence dʼun homme non pas dʼaprès son caractère propre, mais dʼaprès quelque détail extérieur ; habitus orationis et quasi color Cic. de Or. 3, 199, la complexion et, si jʼose dire, le teint du style ; habitus animorum Tac. H. 1, 8, lʼétat des esprits ; c) dispositions dʼesprit, sentiments : provinciarum Tac. H. 1, 4, dispositions dʼesprit des provinces, cf. Vell. 2, 99, 3 ¶ 4 [philos.] manière dʼêtre acquise, disposition physique ou morale qui ne se dément pas : Cic. Inv. 1, 36 ; 2, 30.
- 1. uiterlijk, houding, gestalte [corporis; virginis];
- 2. dracht, kleding; ➤ ~ vestitusque; sprw.: suo habitu vitam degere niet met andermans veren pronken;
- 3. toestand, ligging, gesteldheid, aard [locorum; maris; corporis; animae; naturae];
- 4. stemming, gezindheid [provinciarum van de provinciebewoners; civitatis];
- 5. eigenaardigheid, eigenschap;
- 6. (eccl.) habitum (com)mutare het habijt aannemen, in het klooster gaan.
habitus , a, um. part. p. c. s. v. habeo.
— ludibrio 被人譏笑者。Publice usui habitus 以為利國者。為公家所利用。In levi habitus 人輕看者。Equus male habitus 瘦馬。
Suggest a Translation
See an image
— ludibrio 被人譏笑者。Publice usui habitus 以為利國者。為公家所利用。In levi habitus 人輕看者。Equus male habitus 瘦馬。
Suggest a Translation
See an image
habitus , us. m.
習慣。身態。衣冠。— locorum 地勢。— orationis 筆法。Bonus corporis habitus 好身態。好身格。Agri mediocris habitus 中等之田。Pro habitu pecuniarum 照其财。
Suggest a Translation
See an image
習慣。身態。衣冠。— locorum 地勢。— orationis 筆法。Bonus corporis habitus 好身態。好身格。Agri mediocris habitus 中等之田。Pro habitu pecuniarum 照其财。
Suggest a Translation
See an image
Multa jam millia Habitus utriusque sexus in illis plurimis locis sub cura et regula sanctissimi patroni Declani in vita felicissima vixerunt.
Habitus mutatioet
Habitum mutare, Monasticum habitum induere, passim.
Habitus religionis, in lib. 7. Capitul. cap. 338. in Addit. 4. cap. 88. in Canon. Isaaci Episc. Lingon. n. 9. et in Capitul. Caroli C. tit. 7. n. 67.
Habitus religiosus, in Capit. ejusdem Caroli tit. 27. n. 8. Interdum
Habitus religionisusurpatur pro eo qui Sacerdotem decet. Ita in Addit. 3. ad Capitul. cap. 109.
Superpellicium, Vestis linea clericis propria. Stat. synod. Tornac. ann. 1366. cap. 39. pag. 24 :
Capellani ecclesiarum, habentes capellanias in ecclesiis curatis, non incedant, dum divina celebrant, nisi in habitu nuptiali, scilicet cum superpellicio.Vide infra
Vestis nuptialis.
Qui Herveus circa finem vitæ suæ ad abbatiam se contulit et Habitum sanctorum suscepit, et ibi finem vitæ sortitus est.
Unde etiam aulas suas cæterasque domos necessarias intra Habitum curiæ S. Augustini ipsi habebant, ibique frequentius commanebant propter aerem liberiorem.
Abitus, in Ekkeh. Cas. S. Gall. Pertz. pag. 99. lin. 34.
habitus (1) adj.with comp.
- P. of habeo, disposed, inclined: ut patrem tuom vidi esse habitum, T.—Well kept, fleshy, corpulent: (virgo) habitior, T.
habitus (2) ūs, m
- HAB-, a condition, state, plight, habit, deportment, appearance, presence, mien: vir optimo habitu: corporis opimi: mediocris: oris et voltūs: habitūs corporum varii, Ta.: signa virginali habitu atque vestitu: Punicus, aspect, L.: muliebris.—Of things, condition, habit, appearance: armorum, L.: temporum, L.: gentes variae habitu vestis, V.—Of places: locorum, quality(of the soil), V.: Italiae, L.—Dress, attirePunicus cultus habitusque, L.: ubi Dardanios habitūs vidit, V.: Romano (i. e. the toga), H.: pastorum, L.: nec alius feminis quam viris, Ta.: longos habitūs sumit, Iu.—Fig., quality, nature, character: iustitia est habitus animi, etc.: rationis: Suo habitu vitam degere, Ph.: orationis.—A state of feeling, disposition: ex praesenti eos aestimat habitu, L.: quis habitus provinciarum?Ta.—In philos., moral culture.
-
…, quo genere nihil adrogantius quód est ante pedes, némo spectat, caéli scrutantúr plagas. verum is tamen habitu extorum et colore declarari censet haec dumtaxat pabuli genus et earum rerum quas terra procreet, vel ubertatem vel tenuitatem…
M. Tullius Cicero, De Divinatione
-
…adpropinquat ut videat, plus cernit quam is, qui modo est natus, item qui processit aliquantum ad virtutis habitum nihilo minus in miseria est quam ille, qui nihil processit. Haec mirabilia videri intellego, sed cum certe…
M. Tullius Cicero, de Finibus Bonorum et Malorum
-
…et contra Ti. Gracchum exposita est in C. Fanni annalibus. tum ipse L. Cotta est veterator habitus ; sed C. Laelius et P. Africanus in primis elo quentes, quorum exstant orationes, ex quibus…
M. Tullius Cicero, Brutus
-
…multorum eius modi casum minime firmam veneni suspicionem haberet ; si esset suspiciosum, tamen potius ad alios quam ad habitum pertineret. verum in eo ipso homines impudentissime mentiuntur. id ut intellegatis et mortem eius et quem ad modum…
Cicero, pro Cluentio
-
…. Custos vero virtutum omnium dedecus fugiens laudemque maxime consequens verecundia est. Atque hi quidem sunt fere quasi quidam habitus animi sic adfecti et constituti, ut sint singuli inter se proprio virtutis genere distincti ; a quibus ut quaeque…
M. Tullius Cicero, De Partitione Oratoria
-
…legationem quam habet non accepit a suis civibus, sed usque Tmolo petivit, cui nullus honos in sua civitate habitus est umquam, res autem ea quae tenuissimis committebatur huic una in vita commissa sola est custos T. Aufidio…
Cicero, pro Flacco
-
…Oppianico esse corruptum ; si doceo non ab habito, vinco ab Oppianico ; si ostendo ab Oppianico, purgo habitum. qua re, etsi satis docui rationem nullam huic corrumpendi iudici fuisse, ex quo intellegitur ab Oppianico esse…
Cicero, pro Cluentio
-
…vel querella. itaque tum Scaevola, cum in eam ipsam mentionem incidisset, exposuit nobis sermonem Laeli de amicitia habitum ab illo secum et cum altero genero C. Fannio, Marci filio, paucis diebus post mortem Africani .…
M. Tullius Cicero, De Amicitia