homuncio
homuncio, a little man, dwarf, manikin
hŏmuncĭo, ōnis, m. dim. [homo],
- a little man, manikin: ego homuncio hoc non facerem? Ter. Eun. 590: homuncio hic, qui multa putat praeter virtutem homini cara esse (opp. deus), Cic. Ac. 2 (Luc.), 43, 134: (Augustus Horatium) inter alios jocos homuncionem lepidissimum appellat, Suet. Vit. Hor.; Sen. Ep. 116, 6: quadringenta tibi si quis deus aut similis dis homuncio, Juv. 5, 133.
homuncio, ōnis, m. (Demin. v. homo, s. Prisc. 3, 34), ein Menschlein, als geringes, schwaches Geschöpf (im Ggstz. zur vollkommenen Gottheit usw.), ein schwaches Erdenkind, Ter. eun. 591. Cic. Acad. 2, 134. Aug. bei Suet. vit. Hor. p. 46 R. Sen. ep. 116, 7. Petron. 34, 7. Iuven. 5, 133. Apul. met. 9, 7. Augustin. conf. 9, 3.
haec misellus ~o dictando ‥ angebar
tu ‥ multo astutior quam ego, qui simplex ~o sum
quod ~o, cui nihil debetur et qui nihil retribuere potest, quicquam sua intercessione concedi quaerat
audet ~o monere ‥ sacerdoti ut taceat
ego peccator ~o
me peccatorem ~um
stultum est nos †hominiciones asserere ‥
quid igitur ego miser ~o?
his enim perfacile non modo tui animi candorem ‥ verum etiam in me ~onem humanitatem ‥ expendi(
cepit ‥ corpusculum [pueri ] denigrari. ‥ miser ad extrema trahebatur ~o
abbas ‥ defunctus est et ‥ quidam miserabilis ~o ‥ ejus in loco intrusus est
Eboracus Scottis habundat, fedis et infidis ~onibus
Dei et hominum ‥ viderat inimicum sub ‥ homuncii nigelli specie salientem
institit ~o capro maximo secundum fabulam insidens, vir qualis describi posset Pan
~o, parvus homo
videmus ~ones et mediocres, videmus et gigantes
est homunctio [] vix trium pe[ dwarffe d ]um altitudine
hŏmuncĭō, (13) ōnis, m. , Cic. Ac. 2, 134 et homuncŭlus, ī, m. , Cic. Tusc. 1, 17 ; 5, 64 ; Nat. 1, 123, c. homullus.
homunciō ōnis, m dim.
- homo, a little man, dwarf, manikin: Ego homuncio hoc non facerem?T.: hic (opp. deus): similis dis, Iu.